นักรบหนุ่มที่รับหน้าที่คุ้มกันหลี่เช่อชะงักไป ถึงกับงงกับภาพตรงหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอประชาชนที่ได้รับการคุ้มกันยื่นมือมาขอปืนจากเขา
“ปืนไม่ใช่ของเล่นนะ!”
หลี่เช่อส่ายหน้า น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง
เขามองปืน 191 ในมือพวกเขาแล้วพูดว่า “ฉันอาจยิงปืนกระบอกนี้ได้แม่นกว่าพวกนายด้วยซ้ำ เอาปืนมาให้ฉัน”
หือ? หรือจะเป็นเพื่อนร่วมรบกัน?
ทั้งสองชะงักไป แต่ก็ยังส่ายหน้าหนักแน่น “ไม่ได้ครับ คำสั่งที่เราได้รับคือคุ้มครองความปลอดภัยของคุณ ต่อให้คุณเป็นทหาร เราก็ปล่อยให้คุณไปแนวหน้าไม่ได้”
“ไปรายงานผู้กองเจียง ถ้าผู้กองเจียงตัดสินใจไม่ได้ ก็ให้เขารายงานขึ้นไป”
หลี่เช่อจัดเสื้อเกราะกันกระสุนบนตัวให้เข้าที่ ตรวจดูว่าไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหว แล้วชี้ปืนในมือนักรบอีกคน “ปืนเล็งแม่น QBU191 เอามาให้ฉันก็พอ”
นักรบที่อยู่ข้าง ๆ มองหน้ากัน ก่อนจะถามผ่านหูฟังอย่างลังเล “รายงานครับ ผู้กอง เป้าหมายที่เราคุ้มกันขอปืนเล็งแม่น 191 หนึ่งกระบอก บอกด้วยว่าถ้าผู้กองตัดสินใจไม่ได้ ก็ให้รายงานขึ้นไปครับ”
นี่มันเหลวไหลชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ครูฝึกเจียงเกือบจะพูดปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่มีนัยลึกซึ้งประโยคหนึ่งในตอนรับภารกิจขึ้นมาได้ นั่นคือพยายามทำตามคำขอของหลี่เช่อให้ได้มากที่สุด
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนช่องสื่อสารและรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป
ข่าวนี้ไปถึงหูเฉินจั๋วบนเครื่องบินอย่างรวดเร็ว
เฉินจั๋ววางโทรศัพท์ดาวเทียมในมือลง แล้วนิ่งเงียบไป