ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออกไป เงาร่างหลายสายก็พุ่งออกมาจากหลังเนินดินพร้อมกัน พวกเขาย่อตัวต่ำ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเลียบขอบเหมือง
บนจอแสดงผลยุทธวิธีตาเดียวที่ติดอยู่กับหมวกของทุกคน มีจุดสีแดงนับสิบกะพริบอยู่บนแผนที่ภูมิประเทศอย่างง่าย
โดรนฮั่นเหนี่ยวส่งภาพที่ถ่ายได้กลับมาแล้ว ขณะเดียวกันอุปกรณ์เชื่อมต่อสั่งการทางยุทธวิธีที่สมาชิกอีกคนสะพายอยู่ก็ส่งข้อมูลกลับไปยังศูนย์บัญชาการด้านหลัง เพื่อให้ศูนย์บัญชาการประมวลผลเพิ่มเติม
แผนที่อย่างง่ายเดิมกำลังเปลี่ยนเป็นแผนที่เสมือนจริง ศูนย์บัญชาการยังใส่ใจระบุระดับภัยคุกคาม พร้อมทำเครื่องหมายเพิ่มเติมให้เป้าหมายที่อาจก่ออันตราย
พลปืนกลยกปากกระบอกปืนเล็งไปยังเป้าหมายดังแกร๊ก
“ปะ ปะ ปะ ปะ ปะ ปะ...”
เสียงยิงชุดละสามนัดดังขึ้นเป็นจังหวะไม่ขาดสาย ยามที่โชคดีรอดจากการทิ้งระเบิดมาได้เหล่านั้นไม่ทันแม้แต่จะคราง ไม่ว่าจะหลบอยู่หลังที่กำบังบาง ๆ แผ่นเหล็ก หรือยานพาหนะ ก็ถูกกระสุนปืนกลสังหารจนสิ้น
ทหารรับจ้างสองสามคนที่กำลังจะโผล่หัวออกมา พอได้ยินเสียงปืนกลที่เป็นจังหวะสมบูรณ์แบบราวกับท่วงทำนองอันไพเราะ ก็รีบอยู่นิ่ง ๆ รอคอยอย่างว่าง่าย ในเมื่อมีปืนกลหนักคอยกดดัน การโต้กลับก็ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย
ตำแหน่งของงูหางกระดิ่งถูกโจมตีอย่างหนัก กระสุนชุดหนึ่งกวาดเข้ามา โชคดีที่เขาไหวตัวทันและย้ายตำแหน่งตั้งแต่เนิ่น ๆ
ถึงอย่างนั้น กระสุนก็ยังไล่จี้เขาไม่เลิก บ้าจริง พลปืนกลของศัตรูกะตำแหน่งได้แม่นขนาดนั้นได้ยังไง?
ข้างหน้าคือหลุมตื้น เขาดีใจ รีบเร่งฝีเท้าพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วมุดลงไปหลบในเหมือง ในที่สุดกระสุนที่ไล่ตามเขามาติด ๆ ก็เปลี่ยนเป้าหมาย