เท้าของหลี่เช่ออัดแน่นไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โทรศัพท์แบบหมุนถูกเตะลอยออกไป ก่อนจะกลิ้งไปกับพื้น
บรรยากาศที่เงียบอยู่แล้วพลันชะงักงัน ดูเหมือนทุกคนจะตกใจกับการระเบิดอารมณ์อย่างกะทันหันของหลี่เช่อ
หน้าอกของหลี่เช่อกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เจออะไรที่เหมาะมือ จึงถอดเสื้อคลุมออกเสียเลย
เขารีบเดินไปคลุมเสื้อไว้ตรงเอวของจางหยวนหยวน บดบังทั้งกางเกงและคราบปัสสาวะบนพื้น
คราวนี้เขาถึงได้เงยหน้าขึ้น มองกล้องที่ยังจ่อถ่ายอยู่ใกล้ ๆ ในใจราวกับมีกองไฟชั่วร้ายที่ไม่รู้จะระบายออกไปทางไหน
เขาพุ่งเข้าไปคว้ากล้องมา แล้วฟาดลงน้ำอย่างแรง
น้ำกระเซ็นไปทั่ว กล้องส่งเสียงปุด ๆ ก่อนจมลงไป
คราวนี้คนอื่น ๆ ถึงได้เหมือนเพิ่งได้สติ ผู้กำกับใหญ่เบิกตากว้าง ลุกพรวดขึ้นมาชี้หน้าหลี่เช่อแล้วด่า
“แกอยากตายหรือไง?! ใครใช้ให้แกขัดจังหวะถ่ายทำ?”
“หุบปาก!”
หลี่เช่อเงยหน้าขึ้น แววตาและคิ้วเต็มไปด้วยความดุดันอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกว่าขมับเต้นตุบ ๆ
ไฟโทสะในอกยิ่งลุกโหม คำพูดทุกคำของผู้กำกับคนนี้เหมือนกำลังเติมน้ำมันลงบนกองไฟ
เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ โดยไม่คิดจะสนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“หมอ! ทีมแพทย์อยู่ไหน?!”
แต่ไม่มีใครในกองถ่ายขยับ พนักงานไม่กล้า เพราะถ้าทำแบบนั้นก็มีแต่จะถูกไล่ออกจากงานดี ๆ ที่กว่าจะหาได้ หรือไม่ก็ถูกกลั่นแกล้งสารพัด
เหล่าแขกรับเชิญก็ไม่กล้า เพราะแค่ขยับตัวก็อาจกลายเป็นภาพว่าแขกรับเชิญกำลังต่อต้านทีมงานรายการ ซึ่งยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟ