เสียงขึ้นลำปืนดังใสกังวานผิดปกติ ก้องสะท้อนไปทั่วสนามกีฬา
รอบข้างพลันเงียบสนิทราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ส่วนทีมงานรายการที่ถูกปากกระบอกปืนเล็งใส่ก็ยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับหุ่นไม้
แรงกระแทกและความเหลือเชื่อมหาศาลทำให้พวกเขาตกอยู่ในสภาพคล้ายระบบค้าง ดวงตาเลื่อนลอย กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก
ชายหนุ่มผมสั้นเกรียนที่เป็นหัวหน้าขมวดตา ก่อนจะหันปากกระบอกปืนไปทางสระว่ายน้ำแล้วยิงทันที
“ปะ ปะ ปะ—”
ผิวน้ำแตกกระจายเป็นละอองสูงเรียว
ปลอกกระสุนตกกระทบพื้น ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งดังต่อเนื่อง
เสียงปืนกระชากพวกเขากลับคืนสู่ความเป็นจริง เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังขึ้น หัวหน้าชายหนุ่มตะโกนกร้าวอีกครั้ง “ทุกคนเอามือกุมหัวแล้วนั่งยองลง!”
พรึ่บ! ทุกคนย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหดตัวอยู่กับพื้นเหมือนนกกระทา แม้แต่ทีมแขกรับเชิญก็มีหลายคนทำท่าจะย่อตัวตาม
ผู้กำกับใหญ่เบิกตากว้าง จ้องปากกระบอกปืนสีดำมืด อ้าปากค้างแต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากย่อตัว แต่ขาอ่อนจนสั่นระริก ราวกับถูกแช่แข็ง ข้อต่อฝืดตึงผิดปกติ
ถึงขั้นขยับเท้าก็ยังทำไม่ได้
สมองพลันอื้ออึงวูบหนึ่ง ก่อนจะขาวโพลนไปหมด
เขาคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาสิบกว่าปี เรื่องใหญ่ที่สุดที่เคยเจอก็แค่บอดีการ์ดของดาราดัง แล้วจะเคยมีปืนจริงจ่อหัวตอนไหนกัน?
วิทยุสื่อสารในมือกับบทละครที่เพิ่งใช้ฟาดโต๊ะหลุดจากมือ ตกลงพื้นดังแปะ