“ผอ.เฉิน? ผอ.เฉิน?”
เหล่าซ่งมองชายที่ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้า ดูราวกับทั้งร่างแผ่ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวบางเบาออกมา
ล่องลอยราวกับจะเหาะขึ้นสู่สวรรค์ ประหนึ่งคนทั้งโลกเมามาย มีเพียงเขาที่ตื่นอยู่
“เรื่องรับหลี่เช่อเข้าทำงาน เรามีแผนอื่นอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่มีทางให้เขาอยู่สถาบันวิจัยทะเลลึกหรอก
ไม่ได้มีแค่พวกคุณที่สถาบันวิจัยทะเลลึกอยากได้ตัวเขาสักหน่อย!”
เหล่าซ่งชะงักไป ก่อนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก็จริง
แค่ความสามารถในการเรียนรู้อันน่าทึ่งที่ชายหนุ่มแสดงให้เห็นเมื่อครู่ ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานไหนก็ต้องแย่งตัวกันทั้งนั้น
นั่นต่างจากการท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง
บนโลกนี้มีโรคชนิดหนึ่งเรียกว่าภาวะความจำดีเลิศ หมายถึงมีความจำเหนือกว่าคนทั่วไป คนที่เป็นโรคนี้สามารถท่องตำราได้เหมือนกัน แต่การจำได้กับการเข้าใจนั้นเป็นคนละเรื่อง
คำถามข้อสุดท้ายที่เขาถามไปเมื่อครู่เป็นคำถามที่เชื่อมโยงหลายด้าน ต้องเข้าใจเสียก่อนถึงจะวิเคราะห์ปัญหาและหาทางแก้ได้
พูดอีกอย่างก็คือ สหายหนุ่มคนนั้นเข้าใจเนื้อหาจริง ๆ ไม่เหมือนคนที่มีภาวะความจำดีเลิศเลย
แบบนี้ยังไม่น่ากลัวอีกเหรอ?
เหล่าซ่งยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น
เฮ้อ สถาบันวิจัยทะเลลึกของเรายังเป็นแค่หน่วยงานเล็ก ๆ แย่งของดีอะไรมาไม่ได้ แถมลำดับความสำคัญก็ไม่สูง
ถ้าเขาอยู่สถาบันวิจัยอวกาศลึก ที่ว่าง ๆ ก็ยิงดอกไม้ไฟดอกใหญ่ขึ้นฟ้าได้ล่ะก็ รับรองว่าแย่งตัวคนมาได้แน่
ทะเลลึกทั้งน่าสนใจ ลึกลับ และกว้างใหญ่ขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ให้ความสำคัญกันนะ?