เช้าวันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่ นาฬิกาชีวิตของหลี่เช่อก็ปลุกเขาตื่นแล้ว
เขาสวมชุดฝึกทหารเรือแบบเดียวกับผอ.เฉิน ซึ่งพี่ฉิงตั้งใจเอามาให้เมื่อคืนก่อน
เขาไปวิ่งอย่างเต็มที่ 5 กิโลเมตรที่ลานฝึกของฐานทัพก่อน จากนั้นจึงกลับหอพักทั้งตัวชุ่มเหงื่อ อาบน้ำร้อนให้สดชื่น
ตอนที่เขาออกมา ผอ.เฉินก็มาถึงพอดี โดยพาชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าเข้ามาด้วย
“เสี่ยวเช่อ นี่เหล่าซ่งจากสถาบัน 702 ส่วนการฝึกภาคทฤษฎีจะให้เขาเป็นคนสอนนาย”
เฉินจั๋วแนะนำสั้น ๆ “ชักช้าไม่ได้แล้ว เวลาของเราค่อนข้างกระชั้นชิด รีบเริ่มกันเถอะ”
หลี่เช่อพยักหน้า ตั้งสติเตรียมฟังอย่างจริงจัง
เหล่าซ่งกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะวางถุงในมือลงบนโต๊ะกะทันหัน
เสียงตุบดังขึ้น บ่งบอกว่าของข้างในคงหนักไม่น้อย
เขาดึงถุงออก เผยให้เห็นหนังสือสามเล่มหนาราวกับก้อนอิฐ ได้แก่ 《การออกแบบโดยรวมของยานดำน้ำมีคนขับสำหรับการดำน้ำลึกสุดขีด》 《คู่มือการใช้งานเรือดำน้ำเฟิ่นโต้วเจ่อ》 และ 《ระเบียบปฏิบัติเมื่อเกิดเหตุขัดข้องฉุกเฉิน》
“ขั้นแรกคืออ่านหนังสือสามเล่มนี้ให้จบ ต่อให้ต้องอ่านแบบขอไปที ก็ต้องอ่านให้จบ”
หลี่เช่อ: ???
เดี๋ยวนะ ต่อให้เขามั่นใจในความสามารถด้านการเรียนของตัวเองแค่ไหน ก็อ่านไม่จบหรอกน่า!!
เฉินจั๋วเองก็หน้าชะงัก เขาเตรียมคำพูดไว้ในใจหมดแล้ว เผื่อว่าสถาบันวิจัยทะเลลึกจะบอกว่าหลี่เช่อเป็นมังกรซ่อนเร้นของประเทศ เป็นนักขับยานดำน้ำลึกที่ยอดเยี่ยม
เขาเตรียมทั้งวิธีปฏิเสธ แถมยังเตรียมอวดกลาย ๆ ไว้ด้วย ใครจะคิดว่าสถาบันวิจัยทะเลลึกจะไม่เล่นตามสูตรแบบนี้!
“เดี๋ยวก่อน เหล่าซ่ง นี่ไม่เหมือนที่เราคุยกันไว้ไม่ใช่เหรอ? ไหนบอกว่าจะพยายามตัดการเรียนทฤษฎีออก แล้วใช้การฝึกปฏิบัติโดยตรงเพื่อเร่งความเร็วไง?”