หลังพักผ่อนสักครู่หลังมื้ออาหาร ความอิ่มแน่นและง่วงซึมจากคาร์โบไฮเดรตก็ค่อย ๆ จางหายไปเกือบหมด
ขบวนรถพิเศษแล่นออกจากท่าเรือทหารอวี๋หลิน มุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัยทะเลลึกที่อ่าวหยาจื่อ
สถาบันวิจัยทะเลลึกอยู่ไม่ไกลจากท่าเรืออวี๋หลิน ห่างกันแค่ไม่กี่สิบกิโลเมตร นับว่าสะดวกมาก
ที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งหมดออกแบบมาสำหรับการปฏิบัติงานในทะเลลึกโดยเฉพาะ จึงใช้ฝึกซ้อมได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เฉินจั๋วพาหลี่เช่อเข้าไปในห้องขนาดใหญ่ ภายในติดตั้งอุปกรณ์สูงตระหง่านไว้เรียบร้อยแล้ว ดูคล้ายห้องฝึกจำลองที่ใช้ตอนขับเครื่องบินก่อนหน้านี้อยู่บ้าง
“เครื่องจำลองยานดำน้ำแบบมีคนขับ”
เสียงของวิศวกรซ่งดังมาจากด้านข้าง เขาประสานมือไว้ด้านหลัง น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจปนความรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย
“ระบบจำลองเหมือนของจริง ฮาร์ดแวร์ก็เป็นของจริงทั้งหมด ทั้งแผงควบคุมและคันบังคับ
สภาพแวดล้อมใต้ทะเลจำลองด้วยคอมพิวเตอร์ ใช้ฝึกปฏิบัติการและจัดการเหตุขัดข้องได้เกือบทุกประเภท”
หลี่เช่อกับเฉินจั๋วหันกลับไปพร้อมกัน ฟังเขาพูดต่อ
“ช่วงสองสามวันต่อจากนี้ นายมีหน้าที่ทำความคุ้นเคยกับวิธีควบคุมและข้อมูลที่ต้องสังเกตให้ดีผ่านเครื่องนี้ พอเสร็จแล้วจะไปฝึกกับเครื่องจริงในสระ”
พูดถึงตรงนี้ วิศวกรซ่งก็โบกมือเรียกคนที่อยู่ข้าง ๆ “เสี่ยวหม่าน!”
ชายหนุ่มในชุดทำงานสีน้ำเงินเดินเข้ามา จะเรียกว่าหนุ่มก็ไม่ค่อยถูกนัก หลี่เช่อคิดว่าเขาน่าจะอายุราวยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี
“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือหลิวเสี่ยวหม่าน”
น้ำเสียงของวิศวกรซ่งแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย