สนามฝึกของค่ายทหารแห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ หมอกยามเช้าบาง ๆ ยังคงปกคลุมอยู่เหนือสนาม แต่ท่ามกลางม่านหมอกนั้น เหล่าทหารก็ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบราวกับหอกยาว
สายตาของผู้บังคับกองพันกวาดมองใบหน้าอ่อนเยาว์เบื้องล่าง ก่อนจะกล่าวเสียงดังว่า:
“ได้ยินชัดกันทุกคนแล้วใช่ไหม? ภารกิจครั้งนี้มีเป้าหมายเพื่อทดสอบความสามารถในการรบจริงและทักษะทางการทหารของพวกเรา
เท่าที่รู้ ไม่ได้มีแค่พวกเราที่ออกปฏิบัติการ หน่วยที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศก็จะออกมาพร้อมกัน
นี่คืออะไร? นี่คือการแข่งขันรูปแบบหนึ่ง
พูดกันมาตลอดว่า ล่อหรือม้าก็ต้องจูงออกมาวิ่งดูสักรอบ!
ชนะการประลองไม่เห็นจะเท่าไร แต่ถ้าทำได้รวดเร็วและยอดเยี่ยมในสนามรบจริง นั่นแหละถึงจะเรียกว่าฝีมือของจริง!
ปกติแต่ละคนก็เอาแต่พูดว่า ‘ฉันนี่แหละเก่งที่สุดในโลก’ โอกาสมาถึงแล้วคราวนี้!
บอกฉันมาสิ พวกนายจะตอบว่าอะไร?”
“โจมตีไม่มีพ่าย รบไม่มีแพ้!”
“ดีมาก! ถ้าใครทำพลาด เสียหน้าในภารกิจนี้ หรือร้ายกว่านั้น ช่วยชาวบ้านออกมาไม่ได้ ฉันคงไม่ต้องพูดอะไรอีกใช่ไหม?”
เหล่าทหารด้านล่างไม่ได้ใส่ใจกับคำเตือนทิ้งท้ายของผู้บังคับกองพันเลย ตรงกันข้าม ดวงตาของทุกคนกลับเป็นประกาย
ทหารหนุ่มต่างปรารถนาจะสร้างผลงาน
ไม่รู้ว่าต้องผ่านค่ำคืนวันแล้ววันเล่ามากี่ครั้ง หยาดเหงื่อไหลริน ฝึกฝนจนเข้าใกล้ขีดจำกัดครั้งแล้วครั้งเล่า ทุ่มเทสุดชีวิต ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออะไร?
ก็เพื่อสักวันจะได้ออกรบจริง สังหารศัตรูและตอบแทนประเทศไม่ใช่หรือ?
และครั้งนี้คือการรบจริงอย่างแท้จริง!