นี่เป็นเรื่องที่เรียกได้ว่าเป็นแฟนฟิกซึ่งนักอ่านนามว่า ‘โต้วผีหวัง’ แต่งขึ้น
แต่ฉันรู้สึกว่านี่เหมือนเส้นเรื่องสมมติมากกว่า เขียนออกมาได้ดีจริง ๆ
ถ้าเป็นไอเดียของฉัน บางทีฉันอาจเขียนแบบนี้จริง ๆ ก็ได้... ใช่แล้ว ฉันเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะใส่จุดหักมุมและความขัดแย้งระลอกใหม่ดีไหม
แต่ตอนลงนิยายในแอปมะเขือเทศ เพื่อรักษาจังหวะเรื่องไว้ ฉันก็ต้องยอมตัดอะไรหลายอย่างไป
ทุกคนลองอ่านกันได้ ถ้ามีงานแฟนฟิกดี ๆ ฉันก็จะเอามาลงเหมือนกัน
รู้สึกเสียดายจริง ๆ ถ้าพลาดไป
ขอบคุณแฟนฟิกของ ‘โต้วผีหวัง’! ส่งใจให้!
บทที่ 223 ฟ้าของเฉินจั๋วกลับมาสว่างอีกครั้ง
เข็มแทงชนวนของปืนเอเคเอ็มยังคงส่งเสียง “แกร๊ก แกร๊ก” ดังเปล่า ๆ
แต่นิ้วชี้ของหลี่เช่อกลับแข็งค้าง ยังคงเหนี่ยวไกไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
จนกระทั่งมือหนึ่งที่สวมถุงมือยุทธวิธีเอื้อมมาจากด้านข้าง จับลำกล้องปืนไว้ แล้วค่อย ๆ กดปากกระบอกลง
“สหาย จบแล้ว”
เสียงของผู้กองเจียงแผ่วต่ำ แต่หนักแน่น
“ที่เหลือปล่อยให้พวกเราจัดการ”
ลูกตาของหลี่เช่อขยับ เขามองผู้กองเจียงแวบหนึ่ง ก่อนก้มมองเฮนเดอร์สันที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า
ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงยอมคลายมือ
ทันทีที่มีคนรับปืนไป มือขวาของเขาก็เริ่มสั่นอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่ใช่แค่มือเท่านั้น
ทั้งไหล่ ขาทั้งสองข้าง แม้แต่ฟันก็ยังกระทบกันเบา ๆ
ความเหนื่อยล้า ความหวาดกลัว และความเศร้าที่ก่อนหน้านี้ถูกกดเอาไว้ด้วยความโกรธกับอะดรีนาลีน ราวกับในที่สุดก็พบทางระบาย จึงทะลักออกมาพร้อมกัน
ผู้กองเจียงไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมือกวักเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง
เจ้าหน้าที่พยาบาลสองคนหิ้วชุดปฐมพยาบาลวิ่งเข้ามา คนหนึ่งย่อตัวตรวจรูม่านตาและความดันโลหิตของหลี่เช่อ ส่วนอีกคนใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดและดินจนเละออกทันที
“เจ็บตรงไหนไหม โดนยิงหรือเปล่า?”
“ไม่”
เสียงของหลี่เช่อแหบพร่าอย่างหนัก “เลือดคนอื่นทั้งนั้น”
มือของเจ้าหน้าที่พยาบาลชะงักไป
เขามองตามสายตาของหลี่เช่อไปยังโจวเจ๋อที่อยู่ไม่ไกล
ร่างนั้นยังพิงอยู่กับผนังดินของเหมือง มือข้างหนึ่งยังคงอยู่ในท่ายื่นของออกไป
เสียงปืนรอบด้านเงียบลงแล้ว เหลือเพียงเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์หมุนกวนอากาศดังกระหึ่มมาจากไกล ๆ