เสียงจากวิทยุยังคงดังซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
ห้องบัญชาการทั้งห้องพลันชะงักงัน นักวิจัยต่างเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง
กองเรือบรรทุกเครื่องบินจู่โจมงั้นเหรอ?
เฉินจั๋วเพิ่งได้รับข่าวและออกมาจากห้องพยาบาล สีหน้าก็พลันเขียวคล้ำ
เขารีบพุ่งไปยังแท่นบัญชาการ หรี่ตามองเบื้องหน้าแล้วถามว่า
“อยู่ห่างจากเราประมาณเท่าไร?”
“ประมาณห้าสิบกว่าไมล์ทะเลครับ!”
เจ้าหน้าที่ต้นเรือที่อยู่ข้าง ๆ เสียงตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย “ผอ.เฉิน เราจะหยุดเรือไหมครับ?”
“หยุดบ้าอะไร!” เฉินจั๋วด่าออกมาตรง ๆ เขาสูดหายใจลึก ก่อนพูดเสียงเย็น “ไม่หยุด เดินเรือต่อไป ตามเส้นทางเดิมของเรา”
ทำไมเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกาถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมพวกเขาถึงจะสกัดเรือที่กำลังปฏิบัติภารกิจสำรวจทางวิทยาศาสตร์?
ปกติแล้วไม่มีใครใส่ใจเรือสำรวจทางทะเลไกลฝั่งแบบนี้มากนัก โดยเฉพาะเมื่อจุดหมายของคราวนี้คือร่องลึกมาเรียนา
ร่องลึกแห่งนี้อยู่ในน่านน้ำสากล และมีหลายประเทศทั่วโลกเข้ามาศึกษาบริเวณที่ลึกที่สุดของมหาสมุทรเท่าที่รู้จักกัน
การสกัดกั้นครั้งนี้ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสืบสาวเรื่องนั้น
เฉินจั๋วกอดอก สีหน้าเดือดดาลไม่คลาย “ตอบกลับไปตามที่ฉันบอก!”
เจ้าหน้าที่สื่อสารข้างกายยกวิทยุขึ้น สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า
“นี่คือเรือสำรวจทางวิทยาศาสตร์ของจีน เรือสำรวจหมายเลขหนึ่ง ขณะนี้เรากำลังปฏิบัติภารกิจสำรวจวิทยาศาสตร์ทางทะเลของชาติ”
“เรือกำลังแล่นอยู่ในน่านน้ำสากล ขอปฏิเสธการตรวจค้น!”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงซ่า ๆ จะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมถ้อยคำเตือนที่หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม