เรือซานตง
ภายในห้องบัญชาการเงียบกริบ ทุกคนเข้าสู่สภาวะจดจ่อเต็มที่
สถานการณ์นี้ต่างจากการฝึกซ้อมตามปกติอย่างสิ้นเชิง เพราะตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับกองเรือบรรทุกเครื่องบินโจมตีของกองทัพสหรัฐฯ อย่างแท้จริง
ถึงจะฝึกฝนมาดีแค่ไหน แต่การฝึกซ้อมก็ไม่เหมือนการรบจริงอยู่ดี
ฝึกกันมาตั้งนาน ก็เพื่อให้ถึงวันที่ได้ใช้ฝีมือในการรบจริงไม่ใช่หรือ?
และตอนนี้! วินาทีนี้!
ไม่ก็จัดการเรือคาร์ล วินสันฝั่งตรงข้ามให้เละจนจำแม่ตัวเองไม่ได้ ไม่ก็สละชีพเพื่อชาติ ไปอยู่เป็นเพื่อนรุ่นพี่!
พลทหารลาดตระเวนอิเล็กทรอนิกส์จ้องหน้าจอตรงหน้า ก่อนตะโกนรายงานขึ้นมาทันทีว่า
“รายงาน! ลาดตระเวนอิเล็กทรอนิกส์! พิกัด 062 ทิศทางกองเรือข้าศึก ตรวจพบสัญญาณเครื่องตอบรับบนอากาศยานปรากฏขึ้นพร้อมกันหลายชุด ความแรงสัญญาณเรดาร์ควบคุมการจราจรบนดาดฟ้าเรือเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!
บริเวณเป้าหมายมีความเคลื่อนไหวทางแม่เหล็กไฟฟ้าสูง คาดว่าฝ่ายข้าศึกกำลังเตรียมปล่อยเครื่องบินประจำเรือ ยังไม่พบสัญญาณสะท้อนจากวัตถุในอากาศ!”
คิ้วของผู้การเรือเลิกขึ้นทันที ใจกล้าดีนี่!
ไอ้พวกอเมริกันฝั่งตรงข้ามกล้าปล่อยเครื่องบินขึ้นมาจริง ๆ สินะ?
“เครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าเคเจ-600 ตรวจพบเป้าหมายทางอากาศหลายกลุ่ม ต้นทางจากตำแหน่งเรือบรรทุกเครื่องบินข้าศึก ขณะนี้ตรวจพบเส้นทางบิน 11 เส้น ระดับความสูง 120–8,000 เมตร กำลังไต่ระดับต่อเนื่อง
ทิศทางมุ่งมายังกองเรือของเรา ความเร็ว 600–900 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ประเมินว่าเป็นฝูงบินประจำเรือของข้าศึกที่กำลังขึ้นบิน”
เพราะความโค้งของโลก เครื่องบินประจำเรือที่เพิ่งถูกดีดออกจากดาดฟ้า หากบินในระดับต่ำ เรดาร์ของเรือผิวน้ำก็จะรับสัญญาณสะท้อนไม่ได้