“โจวหลุนหลุน! โจวหลุนหลุน!”
เสียงเชียร์จากผู้ชมรอบสนามดังขึ้นเรื่อย ๆ
โจวหลุนหลุนเดินเท่ ๆ ไปหน้าเวที สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหยิบลูกขาวนวลขึ้นมา
แม้ลูกอีกลูกจะอยู่ใกล้มาก แถมยังอยู่ตรงปากหลุม แต่เขากลับหรี่ตามองเล็งอยู่นาน
เขาเป็นคนชอบเอาชนะและรักศักดิ์ศรีมาก ถ้าแทงไม่ลงคงรู้สึกขายหน้า เลยกดดันตัวเองมาตลอด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อย ๆ ดีดลูกออกไปอย่างระมัดระวัง แรงที่ใช้ไม่ได้มากนัก เห็นได้ชัดว่าเขายอมลดแรงเพื่อแลกกับความแม่นยำ
โชคดีที่ลูกเหลืองยังคงค่อย ๆ กลิ้งคดเคี้ยวลงหลุมไปได้ชุลมุนชั่วขณะ เสียงเฮรอบสนามก็ดังขึ้นอีกครั้ง
โจวหลุนหลุนถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แววตาที่มองหลี่เช่อก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ผู้จัดการส่วนตัวบอกเขาแล้วว่า ครอบครัวของหนุ่มที่ชื่อหลี่เช่ออาจมีเส้นสายอยู่บ้าง และติดต่อกับฝ่ายวัฒนธรรมของที่นี่
ถึงตอนนั้นสตูดิโอจะใช้บัญชีโซเชียลของโจวหลุนหลุนโพสต์ข้อความทำนองว่า มาร่วมรายการแล้วได้เป็นเพื่อนกับคนทั่วไปและผู้โชคดีที่ได้รับเชิญ
จากนั้นค่อยเชิญอีกฝ่ายขึ้นเวทีมาร้องเพลงสักเพลงอย่างเป็นธรรมชาติ
เรื่องแบบนี้เป็นผลดีอย่างมากต่อการสร้างภาพลักษณ์ให้ดูเป็นกันเองและติดดิน
ยิ่งคนที่ฝากคำพูดมามีน้ำหนักไม่น้อย ทางสตูดิโอจึงไม่ได้ปฏิเสธ และตอบตกลงตามน้ำไป
แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ โจวหลุนหลุนกลับรู้สึกว่าหนุ่มคนนี้น่าสนใจดี ไม่แน่ว่าคราวหน้าจะชวนมาเล่นด้วยกันหรือเล่นเกมอะไรสักอย่างได้