เมื่อภาพเส้นทางที่ซับซ้อนผิดปกติภาพสุดท้ายปรากฏชัดในหัวของหลี่เช่อ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมา
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบลูกแก้วสีขาวขุ่นขึ้นมา
คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ แม้จะไม่รู้ว่าเขาเล่นเป็นหรือเปล่า แต่ดูจากท่าทางแล้วเหมือนจะมั่นใจมาก
หลี่เช่อก้มตัวลง ใช้นิ้วชี้ทำเป็นวงล้อมลูกแก้วไว้ แล้วใช้เล็บนิ้วโป้งแตะด้านหลังลูกแก้วเบา ๆ
แสงไฟที่ห้อยอยู่ในสตูดิโอส่องลงบนโต๊ะ ลูกแก้วใสสะท้อนแสงระยิบระยับ ดูเปล่งประกายราวกับอัญมณี สวยไม่น้อยเลยทีเดียว
สายตาของหลี่เช่อจับจ้องไปยังลูกแก้วสีเหลืองที่อยู่ริมโต๊ะ
มือของเขานิ่งอย่างน่าประหลาด นิ้วโป้งเกร็งแน่นราวกับเข็มแทงชนวนที่พร้อมพุ่งออกจากลำกล้อง ก่อนจะออกแรงดีดลูกแก้วออกไปอย่างฉับพลัน
“เพี๊ยะ!”
ทุกคนที่กำลังจับตามองรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าไหว ลูกแก้วสีขาวขุ่นกลายเป็นเงาพร่า พุ่งออกจากปลายนิ้วในพริบตา จากนั้นก็มีเสียงกระทบใสกังวานดังขึ้น
ลูกแก้วสีเหลืองพุ่งออกไปหลังเสียงกระทบใสกังวานนั้น แล้วลงหลุมอย่างหมดจดฉับไว แถมยังเฉี่ยวลูกแก้วสีเหลืองอีกลูกที่อยู่ตรงปากหลุม ส่งลงหลุมไปพร้อมกันด้วย
ส่วนลูกแก้วสีขาวขุ่นกลับไม่ขยับเขยื้อน หมุนอยู่กับที่เท่านั้น
“โห! ยิงทีเดียวลงสองลูก!”
พี่ซาจื่อตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน
“ว้าว!”
สมาชิกทีมเพื่อน ๆ ราวกับเดือดพล่าน ต่างพากันกระโดดขึ้นพร้อมชูมือสูง
“โคตรเจ๋ง!”
“เก่งมาก! เก่งสุด ๆ!”
“สุดยอดไปเลย!”
แค่ฝีมือเมื่อครู่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาไม่ได้โม้แน่นอน
นี่มันไม่ใช่แค่เล่นเป็นแล้ว แบบนี้เรียกว่าระดับปรมาจารย์เลยต่างหาก!