แม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อหลี่เช่อได้ยินเสียงนั้น เขาก็ยังอดสะดุ้งไม่ได้
มันเป็นเสียงเฉพาะที่เกิดขึ้นเมื่อความดันเพิ่มสูงขึ้น จนห้องโดยสารที่มีคนอยู่ถูกน้ำทะเลด้านนอกบีบอัด
“ตึง ตึง ตึง...”
เสียงทุ้มต่ำก้องไปตามผนังห้องโดยสารด้านนอก ในพื้นที่แคบ ๆ คล้ายมีสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นอยู่ข้างนอก ใช้นิ้วเคาะผนังเบา ๆ ราวกับกำลังหาช่องแทรกตัวเข้ามา เพื่อกินของอร่อยที่อยู่ข้างใน
“น่ากลัวใช่ไหมล่ะ?”
หลิวเสี่ยวหม่านยิ้ม
“ตอนฉันได้ยินครั้งแรก เกือบหายใจไม่ออกเลย แต่สาเหตุไม่ได้มาจากแรงดันน้ำอย่างเดียว ยังมีปัจจัยจากคลื่นเสียงด้วย
พอลงไปถึงความลึก 8,000 เมตร ชั้นความหนาแน่นของน้ำทะเลจะแบ่งชัดเจนขึ้น เส้นทางการเดินทางของคลื่นเสียงก็จะหักเหตามความหนาแน่นที่เปลี่ยนไป สัญญาณโซนาร์จากเรือแม่ส่งมาถึงที่นี่ก็สะท้อนกลับตามไปด้วย
ทำใจให้สบาย”
9,000 เมตร...
10,000 เมตร!
ทันทีที่มาตรวัดความลึกข้ามหลัก 10,000 เมตร เฉินจั๋วซึ่งนั่งอยู่หลังจอขนาดใหญ่บนเรือวิจัยและจ้องยานดำน้ำลึกไร้คนขับอย่างตึงเครียด ก็รีบกดจับเวลาแล้วถอนหายใจยาว
จากจุดนี้ก็ถือว่าผ่านเงื่อนไขของระบบแล้ว ขอแค่อยู่ให้ครบ 24 ชั่วโมงก็พอ
“ใกล้ถึงแล้ว เตรียมลดความเร็ว”
หลี่เช่อดันคันบังคับเสริมขึ้นเล็กน้อย ความเร็วในการดำดิ่งก็ลดลงทันที
10,300 10,600 10,800...
“เตรียมลงจอดที่พื้นทะเล!”
น้ำเสียงของหลิวเสี่ยวหม่านมีความตึงเครียดขึ้นมาในที่สุด เขารับคันบังคับมา จ้องภาพโซนาร์ตรงหน้า ปรับทิศทางของยานดำน้ำเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อย ๆ กดลงไปทีละนิด หาจุดที่ราบที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยานดำน้ำสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หยุดนิ่ง