สายลมทะเลอ่อน ๆ พัดพลิ้วเส้นผมของทุกคน บนผิวน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ แม้ลมทะเลจะพัดแรงเพียงระดับ 3 ถึง 4
แต่กลับให้ความรู้สึกว่ารุนแรงกว่าสายลมที่พัดผ่านหุบเขาตึกสูงในเมืองอยู่บ้าง
กลิ่นอายชื้นเค็มของทะเลลอยวนอยู่ในโพรงจมูก อุณหภูมิก็กำลังสบาย
ทว่าไม่มีใครหยุดอยู่ตรงนั้นเพื่อดื่มด่ำกับสายลมแสนสบาย
บนดาดฟ้าเรือนักสำรวจหนึ่ง เหล่าวิศวกรกำลังทำงานกันอย่างวุ่นวาย ส่วนเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนกำลังตรวจสอบครั้งสุดท้ายภายในยานดำน้ำ พร้อมนับสิ่งของจำเป็นสำหรับดำรงชีพ
ยานดำน้ำลึกเฟิ่นโต้วเจ่อถูกเครนโครงเอแขวนอยู่นอกกราบเรือ หน้าต่างสังเกตการณ์สามบานซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเพียงเล็กน้อย เป็นช่องทางเดียวที่นักขับจะมองเห็นภายนอกได้โดยตรง
หลี่เช่อสวมชุดดำน้ำลึกสีน้ำเงิน แต่ที่จริงแล้วชุดดำน้ำลึกก็เป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา
ภายในห้องดำน้ำลึกค่อนข้างร้อน เพราะความร้อนจากเครื่องมือและพื้นที่ปิดทึบ จึงไม่เหมาะที่จะสวมเสื้อผ้าหนาเกินไป
เฉินจั๋ว หวังหงฉี และซูฉิงยืนล้อมเขาอยู่ ทั้งสามกำลังเร่งกำชับเรื่องสุดท้าย
“เสี่ยวเช่อ อย่าฝืนเด็ดขาด ถ้าเจออะไรผิดปกติให้ลอยขึ้นทันที เรายังมีเวลา เข้าใจไหม?”
“อืม รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง”
หลี่เช่อเหลือบมองหลิวเสี่ยวหม่านที่ยืนอยู่ข้างยานดำน้ำ แล้วโบกมือให้
“ไปแล้วนะ!”
ภายใต้สายตาเป็นห่วงของทั้งสาม หลี่เช่อเดินไปข้างหลิวเสี่ยวหม่าน ทั้งคู่พยักหน้าให้กันเล็กน้อย ก่อนมุ่งหน้าเข้าไปในยานดำน้ำ
วิธีเข้าไปข้างในนั้นดูทุลักทุเล แถมยังไม่ค่อยสง่างาม ต้องเหยียบที่นั่งด้านในก่อน คล้ายกับปีนลงจากกำแพง แล้วค่อย ๆ มุดเข้าไป