“เสี่ยวหลี่? เสี่ยวหลี่?”
หลิวเสี่ยวหม่านกำลังตรวจสอบระบบอื่นอยู่ พอเห็นว่าค่าบนหน้าปัดของหลี่เช่อยังไม่รายงานออกมาเสียที ก็รู้สึกแปลกใจจนหันไปมอง
แล้วก็เห็นผู้ช่วยของตัวเองอ้าปากค้าง ดวงตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า
บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มไปหมด สีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ดูน่าตกใจไม่น้อย
“เสี่ยวหลี่ เป็นอะไรไป?”
สติของหลี่เช่อยังแจ่มชัด แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกบางสิ่งตรึงเอาไว้ แม้แต่ขยับนิ้วยังลำบาก
เขาออกแรงสุดชีวิต ในที่สุดก็หลุดพ้นจากความหวาดกลัวนั้นได้ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของหลิวเสี่ยวหม่าน เขาพุ่งไปหน้าแผงควบคุม แล้วกดปุ่มปลดตุ้มถ่วงทั้งสองปุ่มทันที
เรือดำน้ำเฟิ่นโต้วเจ่อสั่นไหวเล็กน้อย หลุดจากการถ่วงด้วยเหล็กถ่วง แล้วลอยขึ้นสู่ด้านบนทันที
หลิวเสี่ยวหม่านมองการกระทำของหลี่เช่ออย่างตาค้าง แม้จะเป็นคนสุขุมอย่างเขา แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ยังตั้งสติไม่ทัน
“นายบ้าไปแล้วหรือไง!”
เขาพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธจนแทบตาแตก “ยังไม่ถึงเวลา นายทำอะไรอยู่? ภารกิจวิจัยสำคัญที่สุด เข้าใจไหม?”
หลี่เช่อปัดมือเขาออก แล้วรีบมัดตัวเองเข้ากับที่นั่ง “นั่งลง!”
จากนั้นก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา ตะโกนเสียงแหบพร่า “ฉุกเฉิน! ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ——”
เสียงยังไม่ทันจางหาย ก้นทะเลที่เงียบสนิทก็ราวกับแข็งตัวไปทั้งผืน
กระแสน้ำในมหาสมุทรที่ควรไหลเอื่อย ๆ ถูกพลังบางอย่างตัดขาด แม้แต่หลิวเสี่ยวหม่านก็ยังรู้สึกได้ว่ารอบตัวอึดอัดและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
จากนั้นก้นทะเลทั้งผืนก็เหมือนระเบิด ชั้นดินโคลนสีเทาหนาเตอะที่ปกคลุมพื้นทะเลพลันทะยานขึ้นอย่างรุนแรง