หลิ่วหลิ่วถือเอกสารปึกหนา ยืนอยู่หน้าห้องทำงานราวกับถูกฟ้าผ่า
เดี๋ยวก่อน ขอฉันเรียบเรียงความคิดแป๊บ!
เกมเหรอ? ไม่ใช่สิ นี่บริษัทพลังงานไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงไปทำเกมล่ะ?
แล้วทำเกมทำไมต้องไปติดต่อหน่วยงานด้านการศึกษาด้วย? เรื่องเครือข่ายข้อมูลนักศึกษานั่นเธอก็พอรู้จักอยู่ นั่นไม่ใช่เว็บไซต์ข้อมูลนักศึกษาหรอกเหรอ?
ทำเกม...แล้วเชื่อมต่อกับเว็บไซต์ข้อมูลนักศึกษาเนี่ยนะ???
ไม่สิ ไม่ใช่แล้ว เดี๋ยวก่อน ต้องทำความเข้าใจก่อนว่าฉันมาที่นี่ทำไม?
หรือว่าไม่ได้ให้ฉัน————
หร่วนหนัวเห็นหลิ่วหลิ่วยืนนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปมาแต่ไม่ขยับสักที จึงอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า “ผู้อำนวยการหลิ่ว เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ห๊ะ? อ้อ...”
หลิ่วหลิ่วได้สติกลับมา แล้วตอบไปตามสัญชาตญาณ
เธอก้มมองเอกสารปึกหนาในมือ เม้มริมฝีปาก ก่อนถามอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อยว่า
“ผู้ช่วยหร่วน ขอถามหน่อยได้ไหมว่าจริง ๆ แล้วฉันเป็น...”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของหลิ่วหลิ่วก็ชะงักไป
เธอตั้งใจจะถามว่าตัวเองมีบทบาทหรือตำแหน่งอะไรกันแน่ หรือจะให้มาเป็นนกน้อยในกรงทองตัวเดิม?
ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอจะพูดออกมาจริง ๆ เธอก็ยังทำไม่ได้
หลิ่วหลิ่วสูดหายใจลึก แล้วเปลี่ยนไปถามว่า “ขอทราบตำแหน่งงานที่แน่นอนของฉันได้ไหมคะ?”
ผู้ช่วยหร่วนชะงัก “เอ๊ะ? คุณหลี่ไม่ได้บอกเหรอคะ?”
เมื่อเห็นหลิ่วหลิ่วส่ายหน้า หร่วนหนัวก็ครุ่นคิด
ผู้อำนวยการหลิ่วคนนี้เป็นคนที่คุณหลี่ฝากฝังให้ดูแลด้วยตัวเอง ตอนนั้นข้อความที่ส่งมาให้เธอก็สั่งตรง ๆ ว่าให้จัดการรับเข้าทำงาน ตำแหน่งคือผู้อำนวยการฝ่ายความร่วมมือเชิงกลยุทธ์
เธอนึกว่าคุณหลี่คงตกลงเรื่องเงินเดือน สวัสดิการ ขอบเขตหน้าที่ และงานที่ต้องทำเรียบร้อยแล้ว