หลี่เช่อตัดสาย สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย
ซูฉิงที่กำลังช่วยไช่เป่าจูเลือกเสื้อผ้าหันมามอง พอเห็นสีหน้าของหลี่เช่อก็ถามเสียงเบา “คุณคะ มีอะไรเหรอ?”
หลี่เช่อส่ายหน้า สีหน้ายังคงประหลาดใจ “พี่จำหลิ่วหลิ่ว ผู้จัดการหลิ่วที่เราเจอในคลับนั่นได้ไหม? ลองทายดูสิว่าเงินเดือนทั้งปีของเธอเท่าไร?”
“หลิ่วหลิ่วน่ะเหรอ...” ซูฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หลังหักภาษีแล้ว 700,000 หยวน?”
หลี่เช่อยกสามนิ้ว “300,000 หยวน หลังหักภาษีก็เหลือแค่ 300,000 หยวน!”
ไม่ใช่ว่า 300,000 หยวนน้อยเกินไป แต่หน้าที่กับผลตอบแทนมันไม่สมดุลกัน
คลับใหญ่ขนาดนั้น แค่ค่าสมาชิกก็ปาเข้าไปเป็นล้านแล้ว ไหนจะเชฟระดับท็อปกับพนักงานบริการอีกตั้งมากมาย ต่อให้เปลี่ยนเป็นภัตตาคารอาหารส่วนตัวขนาดใหญ่ ผู้จัดการทั่วไปก็ยังอาจได้เงินมากกว่า 300,000 หยวนด้วยซ้ำ
“น้อยขนาดนั้นเลยเหรอ?” ซูฉิงเองก็ชะงักไป
เงินเดือนในเมืองหลวงถือว่าสูงกว่าเมืองอื่น ๆ
ในเมืองเล็กหลายแห่ง การมีรายได้ต่อเดือนเกิน 10,000 หยวนเป็นเรื่องยากมาก แต่ในเมืองหลวงกลับพบเห็นได้ไม่น้อย
เมื่อเทียบกันแล้ว เงิน 300,000 หยวนของหลิ่วหลิ่วก็ดูไม่เข้าตาเอาเสียเลย
“อาจมีรายได้พิเศษอย่างอื่นด้วยก็ได้ ไม่งั้นก็อาจมีอะไรให้หลิวชุนเซิงเอามาข่มขู่เธออยู่”
“ก็จริง มีโอกาสเป็นไปได้สูง”
หลิ่วหลิ่วเก่งหรือเปล่า? เก่งมาก
ตอนนี้หลี่เช่อไม่ใช่มือใหม่แล้ว เขาสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่าหลิ่วหลิ่วมีทักษะโดดเด่นทั้งด้านการสื่อสารและการอ่านสีหน้าคน
ให้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์หรือความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ก็ยังได้สบาย ๆ