“คงใช้เวลาไม่นานหรอก”
เฉินจั๋วโบกมือ “จากที่เราประเมินไว้ โครงการน่าจะเสร็จภายใน 4 ถึง 5 ปี”
สี่ถึงห้าปี...
เผยเจี้ยนหัวคำนวณในใจเงียบ ๆ ลูกสาวของเขาปีนี้อายุ 25 ถ้าแต่งงานก็คงอายุ 29 ถึง 30 ปีสินะ?
ก็ยังพอไหว แถบเจียงเจ้อหู่นับว่าไม่ช้าเกินไป
ที่สำคัญที่สุดคือลูกสาวยังอยู่เป็นเพื่อนเขาได้อีกสี่ห้าปี!
พอคิดถึงตรงนี้ มุมปากของเผยเจี้ยนหัวก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาพยักหน้าตอบอย่างเต็มใจ
“ได้ ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ผมจะกลับไปคุยกับภรรยาและลูกสาวด้วย
ถึงอย่างไรหลี่เช่อก็ทำงานเพื่อประเทศชาติ ต้องทุ่มเทกำลังทำโครงการสำคัญที่ประเทศมอบหมาย ไม่ควรปล่อยให้เรื่องความรักมาถ่วงไว้ แบบนี้ก็ดีแล้ว”
เมื่อเห็นว่าการพูดคุยเป็นไปอย่างราบรื่น เฉินจั๋วก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบสัญญาปึกหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณเผยเซ็นสัญญารักษาความลับด้วยครับ
จำไว้นะครับ เรื่องที่เราคุยกันวันนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาจะค่อนข้างร้ายแรง”
เผยเจี้ยนหัวหยิบปากกาขึ้นมาจะเซ็น แต่สัญชาตญาณนักธุรกิจทำให้เขาตรวจสัญญาอย่างละเอียดก่อน พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วจึงลงชื่ออย่างเต็มใจ
“เข้าใจแล้ว!”
.............
จนกระทั่งขึ้นมานั่งในรถ หลินโม่ถึงได้ผ่อนลมหายใจยาวและคลายความตึงเครียด เขาหันไปถามอย่างสงสัยว่า
“ฉันไม่ค่อยเข้าใจ เรื่องนี้มันง่ายมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องอ้อมค้อมขนาดนั้น แถมยังลากฉันมาด้วย?”
เฉินจั๋วเอนพิงเบาะคนขับ หลับตาแล้วถอนหายใจยาว ก่อนวางกล่องดำใบเล็กไว้บนคอนโซลกลาง
“มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ข้อมูลเฉพาะของรหัส รหัส 001 เปิดเผยไม่ได้แน่นอน แต่เราก็ต้องทำให้เผยเจี้ยนหัวเข้าใจว่าหลี่เช่อมีความสำคัญแค่ไหน