เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ หลังได้ยินคำพูดของหลี่เช่อ แววตาของทั้งสองคนก็ฉายความสนใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาพิจารณาหลี่เช่ออย่างละเอียด
แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาจะถูกแดดลม เล่นงาน ทั้งยังหิวและกระหายน้ำจนดูซูบเซียวไปบ้าง แต่หากมองแค่รูปลักษณ์ภายนอก เขาก็หน้าตาดีจริง ๆ แถมหุ่นยังดีอีกด้วย
แม้ผิวจะถูกแดดเผามาหลายวัน แต่ก็ยังเนียนละเอียด สอดคล้องกับภาพหนุ่มยากจนที่พวกเขาคิดว่าต้องอาศัยหน้าตาล่อลวงคุณหนูตระกูลร่ำรวย
ฟังดูน่าเชื่ออยู่เหมือนกัน?
แต่เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายแค่โทรศัพท์ไปหาใครสักคน เงินค่าไถ่จะจ่ายหรือไม่ จ่ายอย่างไร และจะหลีกเลี่ยงการถูกตรวจสอบได้อย่างไร
ทั้งยังต้องหาทางไม่ให้ถูกติดตาม นี่เป็นกระบวนการที่ซับซ้อนมาก
ทหารสองคนไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ยุ่งยากไม่น้อย
ที่สำคัญคือ จะรับประกันได้อย่างไรว่าหลังจากพวกเขาโทรศัพท์ให้หลี่เช่อแล้ว พวกเขาจะได้เงิน
เมื่อเห็นแววสนใจปนลังเลในดวงตาของทั้งคู่ หลี่เช่อก็รีบฉวยจังหวะพูดต่อด้วยเสียงเบา
“พวกนาย ฉันรู้ว่าพวกนายตัดสินใจเรื่องใหญ่ขนาดนี้เองไม่ได้ แต่ช่วยรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปข้างบนให้ฉันได้
ต่อให้ฉันขุดเหมืองตั้งหลายปี ก็ขุดเงินเกิน 800,000 ดอลลาร์ไม่ไหวหรอก ใช่ไหมล่ะ?
เจ้านายต้องยอมแน่ ถึงตอนนั้นพวกนายเอาส่วนแบ่งก้อนใหญ่ไปเลย 800,000 กว่าดอลลาร์
ส่วนเงินเก็บของฉัน ฉันจะให้เป็นสินน้ำใจพวกนาย แค่บอกเลขบัญชีมาก็พอ
ถึงฉันจะมีเงินไม่มาก แค่ 20,000 กว่าดอลลาร์ แต่พวกนายก็จะได้คนละ 10,000 ดอลลาร์!”