หลี่เช่อฟังคำพูดของหลิวเสี่ยวหม่านแล้วหัวเราะเบา ๆ แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไร ยังคงจับคันบังคับไว้อย่างมั่นคง
หลิวเสี่ยวหม่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ตอนที่เบื้องบนมอบหมายภารกิจนี้ให้ เดิมทีเขาก็มีข้อกังขาอยู่บ้าง โครงการดำน้ำลึกไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ มาแต่ไหนแต่ไร
ทำไมถึงต้องใช้คนสามคน? ก็เพราะมีเรื่องให้ต้องคอยสังเกตมากเกินไป
เปลี่ยนเพื่อนร่วมทีมให้เขา แถมยังเป็นมือใหม่อีก แบบนี้มันใช่เรื่องที่ไหนกัน?
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับสงสัยว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือเปล่า เคยไปรายงานเรื่องนี้กับผู้บังคับบัญชาด้วย
แต่คำตอบจากเบื้องบนกลับชัดเจนและหนักแน่นมาก: เข้าใจก็ต้องทำ ถ้าไม่เข้าใจก็ไปทำให้เข้าใจระหว่างปฏิบัติ
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผู้ช่วยที่จัดมาให้เขาคนนี้จะไม่ธรรมดาอยู่เหมือนกัน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ตอนนี้เราใช้อะไรสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว?”
“โซนาร์”
หลี่เช่อชี้ไปยังหน้าจอด้านหน้า
“ถูกต้อง”
หลิวเสี่ยวหม่านพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่นี้ไป นายจะมองเห็นภายนอกไม่ได้อีกแล้ว ต้องอาศัยโซนาร์กับแผงหน้าปัดเพื่อดำลงไปต่อ”
ตัวเลขบนหน้าจอยังคงเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง
ทั้งที่เป็นแค่การจำลอง แต่เมื่อตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดำลงสู่ห้วงลึกจริง ๆ ความไม่สบายใจอันชวนอึดอัดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
1,000 เมตร 2,000 เมตร 3,000 เมตร…
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ หูของหลี่เช่อก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง
หลิวเสี่ยวหม่านถามขึ้นอีกครั้งว่า “ได้ยินเสียงอะไรไหม?”