เสียงของหลี่เช่อราวกับค้อนที่ฟาดลงกลางใจคนอีกสามคนในห้องอย่างหนักหน่วง
นี่เป็นสถานการณ์ที่เฉินจั๋วไม่เคยคาดคิดมาก่อน และยังเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดสำหรับประเทศชาติด้วย ดีเสียจนเหนือความคาดหมายไปไกล
สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดคืออะไร?
ก็กลัวว่าหลี่เช่อจะคิดว่าตัวเองแตกต่างเพราะความพิเศษที่มี แล้วแยกตัวเองออกจากคนอื่น มองตัวเองเป็นตัวตนที่อยู่เหนือผู้คนทั่วไป
ที่จริงระบบก็เพิ่มความสามารถให้เขาอยู่ตลอด แม้แต่การเสริมสมรรถภาพทางร่างกายตอนนี้ก็ยังอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
พูดง่าย ๆ คือแค่เก่งกว่านักกีฬาทั่วไปอยู่หน่อย ยังห่างไกลจากขีดสุดของร่างกายมนุษย์ทุกด้านมาก
แล้วต่อจากนี้ล่ะ? อนาคตจะเป็นยังไง?
ถึงวันนั้นเขาจะมองคนอื่นเป็นมด เป็นแมลงหรือเปล่า?
ก่อนหน้านี้เฉินจั๋วคอยเตือนหลี่เช่อว่าอย่าข้ามเส้นอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ? เขาก็แค่พยายามปลูกกรอบบางอย่างไว้ในจิตใต้สำนึกของหลี่เช่อ
หวังว่ากรอบนั้นจะช่วยกำกับพฤติกรรมของเขาได้บ้าง
เส้นแบ่งและขอบเขตเป็นสิ่งที่ดูเหมือนมั่นคง แต่พอทำลายลงสักครั้ง มันก็เหมือนของเปราะบาง
หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ ทำลายมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และลดมาตรฐานของตัวเองลงเรื่อย ๆ
แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องที่ไม่เคยคาดคิดขึ้น หลี่เช่อเข้าใจบางสิ่งด้วยตัวเอง เขาเข้าใจถึงความรับผิดชอบ
เขากลายเป็นแสงสว่างอย่างเงียบ ๆ เหมือนที่ทุกคนซึ่งรู้ว่าเขามีตัวตนต่างคาดหวังไว้จริง ๆ
“ได้ ฉันคิดว่าทางองค์กรก็คงดีใจที่นายเลือกแบบนี้เหมือนกัน แต่ยศทหารคงไม่สูงมาก...”