หนึ่งเดือนเหรอ?
เฉินจั๋วคำนวณในใจทันที หลี่เช่อหายตัวไปจนถึงตอนนี้ก็เกือบ 20 วันแล้ว...
“เหลืออีก 11 วัน ภารกิจก็จะจบแล้วเหรอ?”
เฉินจั๋วพูดอย่างครุ่นคิด “มิน่าล่ะนายถึงบอกว่าออกจากแอฟริกาไม่ได้...”
“อืม ครั้งนี้ฉันรับภารกิจตอนดึก พอลืมตาขึ้นมาก็อยู่บนที่รกร้างในแอฟริกาแล้ว...”
หลี่เช่อนึกย้อนถึงสถานการณ์ในตอนนั้น แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่ความหวาดกลัวและสับสนยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
เขาค่อย ๆ เล่าเรื่องที่ตัวเองประสบมา ทั้งทำค้อนดาวตกแบบง่าย ๆ ด้วยความหวาดกลัว ทั้งหมอบหลบแดดอยู่หลังโขดหินใหญ่
ทนต่อความร้อน ความหิว และความกระหาย เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายบนที่รกร้าง
เจอพรานล่าสัตว์ผิดกฎหมาย แล้วสู้กลับจนฆ่าอีกฝ่ายได้หนึ่งคนในสถานการณ์คับขัน ทำให้อีกสองคนตกใจจนถอยหนี...
ออกล่าสัตว์เอง...ไม่กล้านอน เดินตามรอยรถไปเรื่อย ๆ ก่อนจะถูกจับเข้าเหมืองเถื่อนในที่สุด
เขาค่อย ๆ ปรับตัวใช้ชีวิตในเหมืองเถื่อนได้ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมชาติ
แย่งอาหาร ต่อยตีกัน...เหมืองเถื่อนถูกสั่งปิด เก็บปากคนที่รู้เห็น...
เรื่องราวทีละอย่าง แม้หลี่เช่อจะเล่าเพียงเรียบ ๆ แต่ทั้งสามคนก็สัมผัสได้จากคำพูดของเขาถึงบรรยากาศกดดันและวิกฤตที่รายล้อมอยู่ตลอดเวลา
ในที่สุดเฉินจั๋วก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลี่เช่อถึงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเหมือนถูกเคี่ยวกรำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความไร้เดียงสาบางอย่างถูกทุบทำลาย ส่วนความแข็งแกร่งก็เพิ่มพูนขึ้นมากมาย
“พี่หวัง พี่ซู ต้องขอบคุณพวกพี่ที่คอยกระตุ้นให้ผมฝึกฝนร่างกายกับเรียนต่อสู้มาตลอด”