หลิวเสี่ยวหม่านมองหลี่เช่อที่กำลังควบคุมยานดำน้ำทั้งลำให้เคลื่อนที่อย่างคล่องแคล่วอยู่ในสระทดลองน้ำลึกด้วยความประหลาดใจ
ที่จริงเขาเตรียมพร้อมจะเบรกฉุกเฉินไว้ตลอด
ยานดำน้ำลึกมีน้ำหนักมาก หากใช้แรงขับมากเกินไป มันจะพุ่งไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อยและหยุดได้ยาก
ถึงจะเป็นสระทดลองน้ำลึก ขนาดก็ย่อมไม่ใหญ่เท่าทะเล
เพราะงั้นจึงเป็นบททดสอบทักษะของคนขับอย่างมาก มือจะต้องนิ่ง การขยับคันบังคับก็ต้องเบามือ
อย่างตอนเดินหน้า แค่ดันไปสักสองสามนิ้วก็พอแล้ว
ถ้าอยากดันให้มากกว่านั้น ก็ต้องเปิดเครื่องสร้างกระแสน้ำจำลอง
แค่บอกวิธีควบคุมให้ฟัง ใช้เวลาไปกลับไม่ถึง 20 นาที หลี่เช่อก็เริ่มคุ้นมือขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลิวเสี่ยวหม่านจะรู้ได้ยังไงว่า สำหรับหลี่เช่อแล้ว เจ้านี่ง่ายจริง ๆ
จะเอาไปเทียบกับการขับเครื่องบินเจ-20 ได้ยังไง?
ต่อให้ขยับคันบังคับน้อยแค่ไหน ก็ยังน้อยกว่าคันบังคับของเครื่องบินเจ-20 ได้อีกหรือ? แค่คลาดไปนิดเดียวก็เลี้ยวออกนอกเส้นทางไปไกลแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ทะเลกับท้องฟ้าก็มีอะไรคล้ายกัน
ไม่ว่าจะอยู่บนท้องฟ้าหรือในทะเลก็ไม่มีข้อจำกัดอะไร ระดับอิสระในการควบคุมเท่ากัน การขับยานทั้งสองแบบก็ใช้หลักการร่วมกัน ทั้งขึ้น ลง ซ้าย ขวา แถมท่าบินผาดโผนที่เครื่องบินทำได้ยังซับซ้อนกว่าเสียอีก
หลิวเสี่ยวหม่านอ้าปากมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบวิทยุสื่อสารแบบมีสายขึ้นมาส่งสัญญาณ
“เสี่ยวหลี่ ช่วงต่อไปจะเข้าสู่ขั้นจำลองกระแสน้ำในทะเล ต้องระวังหน่อย กระแสน้ำใต้ทะเลซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงได้ตลอด
ชั้นผิวน้ำก็มีกระแสของมัน ชั้นกลางก็มีกระแสของมัน ส่วนชั้นล่างก็มีกระแสของมันเหมือนกัน