บนจอภาพตรงหน้า แต่ละจอแสดงทีมที่แตกต่างกัน
หน่วยรบพิเศษเหล่านี้มองที่นี่เป็นสถานที่ชั้นเยี่ยมสำหรับฝึกยุทธวิธี หรือพูดอีกอย่างก็คือ ในประเทศเองก็ถือว่าที่นี่เป็นสนามฝึกหายาก
ยุทธวิธีทดลองสารพัดแบบ อุปกรณ์ที่อยากทดสอบ ทุกอย่างถูกนำมาใช้ที่นี่ทั้งหมด
แต่ละหน่วยเรียกได้ว่าใครมีไม้เด็ดอะไรก็งัดออกมาใช้กันเต็มที่
ส่วนเหมืองเถื่อนที่ตกเป็นเป้าหมายของพวกเขาก็ซวยสุด ๆ คนเฝ้าเหมืองแทบไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ
ราวกับลมสารทกวาดใบไม้ร่วงจริง ๆ
หลี่เช่อมองกระบวนการปฏิบัติการที่แสดงอยู่บนจอ จนสมองแทบหาคำไหนมาบรรยายไม่ออก
พูดง่าย ๆ ก็คือ ทหารเหล่านี้เข้าไป แล้วก็ออกมา
ส่วนคนเฝ้าเหมืองเถื่อนน่ะหรือ? ถูกฆ่าตายหมดแล้ว.......
ผู้การหลินยืนอยู่ในศูนย์บัญชาการ กวาดตามองจอแต่ละจอ พลางคอยสังเกตข้อมูลต่าง ๆ ที่สะท้อนอยู่บนหน้าจอเป็นระยะ
เจ้าหน้าที่วางแผนที่อยู่ข้าง ๆ ก็กำลังรวบรวมข้อมูลหลากหลายด้าน ก่อนจะจัดทำเป็นรายงาน
“นี่มันอะไรกัน?”
ผู้การหลินหรี่ตาลง น้ำเสียงเจือความโมโหอยู่หลายส่วน “แค่ลอบจัดการยามยังพลาดจนต้องใช้ปืนอีกเหรอ? จดไว้ด้วย กลับไปแล้วส่งเรื่องพวกนี้ให้ผู้บังคับบัญชาของพวกเขา
ฝึกกันแบบนี้หรือไง?”
หลี่เช่อจ้องจอที่ผู้การหลินพูดถึง อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว
ทหารในจอเกือบจัดการคนเฝ้าเหมืองจนหมดแล้ว ตอนลอบจัดการยามเท่านั้นที่ใช้ปืนพก
แบบนี้ยังไม่พอใจอีกเหรอ?
ทหารเหล่านั้นฆ่าเสร็จก็ไปทันที ไม่ยืดเยื้อแม้แต่นิดเดียว
พวกเขาคัดแยกว่ามีเพื่อนร่วมชาติติดอยู่หรือไม่ ถ้ามีก็พาตัวออกไป ถ้าไม่มีก็ทิ้งโทรศัพท์ อาหาร และน้ำไว้ให้ พร้อมช่วยติดต่อหน่วยงานรัฐบาลท้องถิ่น