หลังดูขั้นตอนการปฏิบัติงานทั้งหมดจบ ห้องประชุมก็เงียบสนิท ทุกคนยังคงจมอยู่กับความตื่นตะลึงก่อนหน้านี้
ความรู้สึกแบบนั้นอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ราวกับมนุษย์ได้เห็นปรากฏการณ์ที่เหนือสามัญสำนึกบางอย่าง จนอดสงสัยในโลกใบนี้และตัวเองไม่ได้
ทุกคนมองบันทึกการปฏิบัติงานบนหน้าจอที่ไหลพรืดแน่นเต็มจอ แล้วก็มองข้อมูลคลื่นโซนาร์กับกระแสน้ำในมหาสมุทรที่ซับซ้อนจนแทบแยกไม่ออก
จากนั้นก็เริ่มสงสัยว่าตอนมนุษย์วิวัฒนาการ พวกเขาทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังหรือเปล่า ไม่น่าใช่นะ!
มนุษย์ทำเรื่องสุดยอดขนาดนี้ได้ยังไง!
ห้องประชุมเงียบอยู่นาน ทุกคนต่างทบทวนภาพเหตุการณ์อยู่ในใจ จมดิ่งไปกับอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย
ผ่านไปพักใหญ่ ความรู้สึกตื่นเต้นพลุ่งพล่านนั้นถึงค่อย ๆ สงบลง
แต่ตอนนั้นเอง ก็มีคนเริ่มนึกอะไรขึ้นมาได้
เดี๋ยวก่อน!
ถ้าพูดแบบนี้... คนที่ขับเรือดำน้ำเฟิ่นโต้วเจ่อฝ่าวิกฤตแผ่นดินไหวใต้ทะเลออกมาจากร่องลึกมาเรียนา... ไม่ใช่หลิวเสี่ยวหม่านหรอกเหรอ???
มุมปากของลุงซ่งกระตุก เรื่องนี้กลายเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ไปแล้ว!
ตัวจริงไม่ได้เป็นคนของสถาบันวิจัยทะเลลึก แต่เป็นคนของกองทัพอากาศ แบบนี้จะเอายังไงดี?
ยังจะจัดประชุมทบทวนเหตุการณ์กันต่อไหม?
เมื่อมองผู้คนในห้องประชุม แม้แต่ลุงซ่งที่ดื้อรั้นอย่างเขาก็ยังอดหน้าแดงไม่ได้
เขาเริ่มเสียดายที่ตอนนั้นไม่ยอมตรวจดูข้อมูลก่อน ดันรีบร้อนเปิดประชุมทบทวนเหตุการณ์เสียได้
แต่... แต่ก็ใกล้สิ้นปีแล้ว ต้องรีบรายงานผลงานให้ทันเวลา...
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระแอมสองครั้ง