หลี่เช่อเดินไปเคาะประตูอย่างงุนงง
ผิดจากที่คิดไว้ เสียงที่ดังออกมาจากตู้สำนักงานสำเร็จรูปซึ่งดูบอบบางหลังนี้กลับสะท้อนก้องอย่างหนักแน่น
“มาแล้ว ๆ!”
เสียงพูดจีนกลางติดสำเนียงดังมาจากในบ้าน ประตูเปิดออกพร้อมไออุ่นที่พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ชายหนุ่มผมเกรียนสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ ฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว เขาถูมือไปมาแล้วพูดอย่างประหม่าเล็กน้อยว่า
“รีบ...รีบเข้ามาสิ...ข้างนอกหนาว!”
ตอนเดินเข้าประตู หลี่เช่อยังตั้งใจมองสำรวจด้วย เขาพบว่าเมื่อเทียบกับตู้สำนักงานสำเร็จรูปที่เคยเห็น ตู้หลังนี้แข็งแรงทนทานกว่ามาก
น่าจะเป็นที่พักกันหนาวสำหรับพื้นที่หิมะโดยเฉพาะสินะ?
ข้างนอกอุณหภูมิราวติดลบ 10 องศา แต่ในห้องกลับอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ เขาวางกระเป๋า ถอดเสื้อคลุม แล้วสายตาก็ถูกเครื่องย่างไส้กรอกที่อยู่ด้านหนึ่งของห้องดึงดูดทันที
ไส้กรอกอวบกลมหลายชิ้นกำลังหมุนอยู่บนแท่งเหล็ก เงาวับด้วยน้ำมัน บางครั้งน้ำมันก็หยดจากแท่งเหล็กลงบนกรวดสีดำด้านล่าง ส่งเสียงฉ่าดังขึ้นเป็นระยะ
กลิ่นหอมของไส้กรอกย่างอบอวลไปทั่วห้อง
มุมห้องยังมีเตียงสนามวางอยู่ ดูแล้วน่าจะอุ่นสบายมาก
บนโต๊ะเล็กตรงกลางมีถังเหล็กใบใหญ่สองใบ วางเหมือนถังซุปในโรงอาหารของโรงเรียน ใบหนึ่งติดป้ายว่า “น้ำขิง” อีกใบติดป้ายว่า “ชาร้อน”
หลี่เช่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อ้าปากเหมือนกำลังจะพูด
ชายหนุ่มผมเกรียนฝั่งตรงข้ามนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนท่องจำว่า
“ร้าน...ร้านของเราบริหารโดยเขตท่องเที่ยว! ทางนั้น...”