รถออฟโรดสีเขียวทหารจอดอยู่ตรงทางเข้าขึ้นเขา
เฉินจั๋วลงจากรถ แล้วช่วยหวังหงฉีกับซูฉิงสวมอุปกรณ์ให้หลี่เช่อ ก่อนจะยื่นกระเป๋าเป้ให้เขา
“เสี่ยวเช่อ ภารกิจครั้งนี้กำหนดให้นายไปคนเดียว
เพื่อป้องกันไม่ให้ผลประเมินภารกิจล้มเหลว เสี่ยวหวังกับเสี่ยวซูจะไม่ขึ้นไปด้วย แต่นายเชื่อใจพวกเราได้เลย พวกเราจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อให้นายทำภารกิจสำเร็จ”
หลี่เช่อพยักหน้าแล้วยิ้ม “ไม่ต้องห่วงครับ อาเฉิน ผมรู้แล้ว”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะยังตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่การเดินทางไปแอฟริกาครั้งนั้นเหมือนหล่อหลอมเขาขึ้นมาใหม่ ความยากระดับนี้ไม่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวหรือกังวลอีกต่อไป
“เข้าใจก็ดีแล้ว”
เฉินจั๋วเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ
“งั้นไปกันเถอะ! ช่วงสองสามวันนี้เป็นช่วงที่กรมอุตุนิยมวิทยาคาดการณ์ว่าอากาศจะดีที่สุดในกรอบเวลาของภารกิจ ถึงจะยังแย่กว่าปกติมาก แต่ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
อย่าเสียเวลาเลย ทำให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วพวกเราจะได้กลับมาฉลองให้นายเร็วขึ้น”
“ได้เลยครับ!”
หลี่เช่อโบกมือให้เฉินจั๋ว แล้วหันไปมองหวังหงฉีกับซูฉิงที่มีสีหน้ากังวล “พี่หวัง พี่ซู ไม่ต้องห่วง รอฟังข่าวดีจากผมได้เลย บ๊ายบาย”
พูดจบ เขาก็ไม่รีรอ ก้าวตรงไปตามทางดินปนหินที่ทอดขึ้นเขาจากด้านหลังหมู่บ้านถังกู่
ช่วงแรกของทางขึ้นเขายังราบเรียบพอสมควร สองข้างทางมีต้นไม้ที่ใบร่วงไปเกือบหมดแล้ว
หลังผ่านการฝึกเอาชีวิตรอดกลางแจ้งมาหลายวัน หลี่เช่อก็รู้แล้วว่าต้นไม้ชนิดนี้เรียกว่าต้นโอ๊กใบหยักแหลม มีลักษณะเด่นคือขอบใบเป็นซี่หยักใหญ่คล้ายหนามแหลม