บทที่ 157 ปืนรุ่นนี้เพิ่งออกมาใช่ไหมเนี่ย?
“ไม่คิดเลยว่าดาราที่นายเลือกจะเป็นโจวหลุนหลุน ฉันนึกว่าคนหนุ่มสาวอย่างพวกนายจะชอบนักร้องที่อายุน้อยกว่านี้เสียอีก”
เฉินจั๋วมองรายชื่อดาราที่หลี่เช่อส่งมา พร้อมเพลงที่ต้องการร้อง แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก แค่เชิญดารามาคนหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
“ลุงเฉิน แบบนี้ก็ไม่ถูกนะ” หลี่เช่อส่ายหน้า “ผมเกิดปี 1999 ฟังเพลงของโจวหลุนหลุนก็ปกติจะตาย”
เขาถอนหายใจอย่างจนใจ
“จริง ๆ ผมก็ไม่ได้สนใจพวกดาราหรือนักร้องอะไรพวกนี้หรอก
กลับไปลองคิดดูแล้ว คนที่คุ้นเคยและเพลงที่ร้องได้ก็มีแต่เพลงของโจวหลุนหลุน งั้นเลือกเขาเลยแล้วกัน”
“ได้สิ! ยังไงนายชอบก็พอแล้ว”
เฉินจั๋วยิ้มพลางยื่นของที่อยู่ในซองจดหมายมาให้
หลี่เช่อแกะออกดู พบว่าเป็นบัตรเชิญสีแดงสด บนบัตรเขียนไว้ว่า
“ขอแสดงความยินดี คุณได้รับบัตรเข้าร่วมการบันทึกรายการ ‘กระโดดกันเถอะเพื่อน ๆ’ จากการจับรางวัล โปรดนำบัตรเข้าร่วมงานไปแสดงตัว”
“ถือใบนี้ไปก็พอ
ทางโจวหลุนหลุน เราก็ติดต่อคนไปคุยเรียบร้อยแล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะโพสต์ข้อความสักสองสามครั้งบนโซเชียล ค่อย ๆ ปูทางว่ารู้จักเพื่อนคนหนึ่ง
จากนั้นก็จะพานายเข้าไปร่วมแสดงในคอนเสิร์ตได้อย่างเป็นธรรมชาติ”
เฉินจั๋วเล่าแผนการขั้นต่อไปให้ฟัง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ตั้งใจอัดรายการล่ะ กลุ่มรับมือกับฉันรอดูกันอยู่ สู้ ๆ!
อ้อ! ไม่แน่นะ........”
เฉินจั๋วลดเสียงลง ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วชี้ไปทางเพดาน “สรุปว่านายก็เข้าใจใช่ไหม บางทีเขาอาจจะดูด้วย!”
หา? งานยุ่งขนาดนั้น ยังจะมาดูรายการวาไรตี้ของผมอีกเหรอ?