(เรื่องแต่งล้วน ๆ อย่าโยงไปถึงใครเด็ดขาด)
“อ๊าก!!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วสถานที่จัดงานอันว่างเปล่า คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ สะดุ้งกันไปตาม ๆ กัน บางคนมองชายหญิงที่จับมือกันแน่นด้วยสีหน้าทนดูแทบไม่ไหว
ทั้งคู่กระตุกเหมือนคนเป็นตะคริว ก่อนจะกระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
พวกเขามองคนรอบข้างอย่างสิ้นหวังและตื่นตระหนก
“คัต! ทำไมถึงหยุดล่ะ?” ผู้กำกับรายการตบโต๊ะ “ทำต่อสิ ภารกิจยังไม่เสร็จเลย”
“ผู้...ผู้กำกับครับ”
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย ก่อนรวบรวมความกล้าพูดว่า “กระแสไฟแรงไปหรือเปล่าครับ ลดลงหน่อยได้ไหม?”
“จะลดทำไม? ลดแล้วฉันจะเอาผลลัพธ์ของรายการจากไหน?”
ผู้กำกับโบกมืออย่างหงุดหงิด “ฉันบอกพวกนายแล้วไงว่านี่เป็นกระแสไฟระดับปลอดภัย อยู่ในเกณฑ์ที่กำหนดทุกอย่าง
ต่อให้โดนไฟดูด 10 นาทีก็ไม่เป็นไร จะกลัวอะไรนักหนา หา?”
“แต่...แต่ว่า...”
หญิงสาวหน้ากลมอีกคนมีน้ำตาคลอเต็มตาแล้ว พูดเสียงสะอื้นว่า
“มันเจ็บจริง ๆ นะคะ... เหมือนมีคนเอาเข็มมาแทงแขนเลย เจ็บมาก ๆ”
ความตื่นเต้นและดีใจที่ได้รับเลือกเป็นผู้ชมผู้โชคดี ได้มาถ่ายรายการ《กระโดดกันเถอะเพื่อน ๆ》ด้วยกันนั้น มอดดับไปหมดแล้ว เหลือเพียงความกลัวกับความเจ็บปวด
ช่วงแรกยังพอไหว แต่พอถึงช่วงลงโทษในเกม แขกรับเชิญทั่วไปสองคนนี้ก็ต้องขายหน้าและโดนลงโทษไม่หยุด ตามที่เขียนไว้ในบท
เริ่มจากโดนน้ำเย็นจำนวนมหาศาลสาดใส่หัว ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ถึงหกหรือเจ็ดครั้ง