พอพูดถึงของขวัญ หลี่เช่อก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“อาเฉิน ของขวัญอะไรเหรอ?”
เฉินจั๋วมองหูที่ตั้งผึ่งของเขาแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เทคโนโลยีของนาย ถึงตอนนี้ขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมของเราจะยังผลิตออกมาไม่ได้ก็จริง แค่การใช้แรงดึงในแนวแกนระดับกิกะปาสกาลกับเตาอุณหภูมิสูงพิเศษ 2,400 องศาเซลเซียส เราก็ยังทำไม่ได้แล้ว
ตอนนี้ยังไม่มีอุปกรณ์อุตสาหกรรมใดที่สามารถควบคุมแรงตึงของเส้นใยคาร์บอนระดับนาโนได้อย่างแม่นยำในสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิสูงกว่า 2,000 องศาเซลเซียส แถมยังผลิตต่อเนื่องได้ด้วย
แต่ฉันก็บอกแล้วว่าเทคโนโลยีของนายช่วยส่งเสริมงานวิจัยเส้นใยคาร์บอนที่เรากำลังพัฒนาและพยายามแก้ปัญหาอยู่ไม่น้อย
ด็อกเตอร์อวี๋บอกว่าได้แรงบันดาลใจไปเยอะเลย”
หลี่เช่อตั้งใจฟัง
ที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ เทคโนโลยีที่ระบบมอบให้ล้ำยุคไปไกล ส่วนเทคโนโลยีสมัยใหม่ของเราก็เป็นระบบครบวงจร ไม่ใช่ว่าได้เทคโนโลยีไฮเทคมาแล้วจะเริ่มผลิตได้ทันที
ก็เหมือนกับเอาปฏิทินอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ได้มีเทคโนโลยีซับซ้อนอะไรเลย แค่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ทั่วไปก็ผลิตได้ ไปให้คนโบราณ พวกเขาก็คงงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ดี
แต่มีประโยชน์ก็พอแล้ว
“เพราะงั้นด็อกเตอร์อวี๋กับทีมเลยเตรียมข้ามรุ่นทีหนึ่งสองร้อยไปเลย แล้วไปศึกษาวิจัยเส้นใยคาร์บอนระดับทีหนึ่งสี่ร้อยหรือทีหนึ่งหกร้อยแทน
ระหว่างที่พยายามพัฒนาให้สำเร็จ พวกเขาก็จะลองนำเส้นใยคาร์บอนพวกนี้ไปต่อยอดร่วมกับภาคการศึกษาและอุตสาหกรรมด้วย ตั้งใจจะสร้างเรือยอชต์จากเส้นใยคาร์บอนให้นายสักลำ