ม่านสีดำผืนใหญ่ห้อยลงมาจากเพดานสูงจรดพื้น
ตรงกลางแขวนภาพถ่ายของโจวเจ๋อไว้ บนโต๊ะด้านล่างมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งและใบประกาศเกียรติคุณวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนตัวเขานอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางดอกไม้สด ร่างถูกคลุมด้วยธงแดงผืนงาม
ภายในศาลาพิธีศพ นอกจากธงทหารแล้ว ยังมีธงของหน่วยที่เขาเคยสังกัดอยู่ด้วย
สองข้างทางเต็มไปด้วยพวงหรีด กลีบดอกไม้เปียกชุ่มด้วยหยดน้ำเล็ก ๆ ระยิบระยับใต้แสงไฟในศาลา
เสียงเพลงไว้อาลัยในศาลาไม่ได้ดังมาก แต่กลับก้องอยู่ในใจของทุกคน
เหล่าทหารในเครื่องแบบยืนเรียงแถว หลังตรงแน่วแน่ ชาวบ้านจำนวนมากเดินทางมาร่วมงานด้วยความสมัครใจ พวกเขายืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน บางครั้งจึงก้มหน้าพูดคุยกันเบา ๆ
คนจากสำนักกิจการในพื้นที่ยืนอยู่ข้างหวังเชี่ยน พวกเขาต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด พลางพูดคุยกันเสียงเบา
แต่หวังเชี่ยนไม่ได้ยินอะไรเลยสักคำ ในหัวมันว่างเปล่า ราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบออกไปจนหมด
เด็กทั้งสองไม่ได้พาเข้ามาด้านใน แต่ฝากเจ้าหน้าที่ดูแลไว้ด้านนอกชั่วคราว เด็กยังเล็กเกินไป... เธอไม่อยากให้พวกเขาเห็นภาพนี้
เธอได้แต่จ้องร่างที่ถูกคลุมด้วยธงชาติ มองคนที่คุ้นเคยที่สุดนอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังหลับ
ภาพฝันเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาตรงหน้า เธอมองชายร่างผอมคล้ำคนนั้น พลันรู้สึกเจ็บบีบรัดในใจเป็นระลอก ราวกับมีใครกำหัวใจไว้แล้วบีบอย่างแรง
หวังเชี่ยนอ้าปาก ก่อนจะใช้กำปั้นทุบลงตรงตำแหน่งหัวใจ แต่ก็ไม่ช่วยอะไรเลย
เธอทุบลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ออกแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็มีเสียง “ตุบ” ดังขึ้นอย่างอู้อี้ ราวกับทุบอะไรบางอย่างจนแตก
สิ่งที่เธอปล่อยให้ไหลออกไปพร้อมน้ำตาตลอดหลายวันมานี้ พลันทะลักออกมาจากรอยแยกที่เธอทุบเปิด ราวกับกระแสน้ำหลาก