ทันทีที่หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมา หลี่เช่อก็ถอนหายใจยาว
ราวกับได้วางภาระหนักอึ้งลง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างผิดปกติ
เขากังวลจริง ๆ ว่าหากระบบตัดสินว่าไม่ผ่าน ทุกสิ่งที่เฉินจั๋ว กลุ่มรับมือ และเหล่าทหารทำมาจะสูญเปล่า
โชคดีที่รายละเอียดแทบจะจุกจิกผิดมนุษย์ของกลุ่มรับมือ ทำให้ระบบตัดสินว่าการข้ามเวลาครั้งนี้เป็นการเดินทาง ‘เพียงลำพัง’ ในที่สุด
ระยะทาง 150 กิโลเมตร จุดเสบียงเล็กใหญ่หลายร้อยจุด บางจุดมีขนาดใหญ่หน่อย บางจุดก็มีแค่ศาลาหลังหนึ่ง
ความพยายามของคนนับหมื่น การประสานงานของผู้คนอีกมากมายเบื้องหลัง การขนส่งสิ่งของ...
ท้ายที่สุด ทุกอย่างก็กลายเป็นคำว่า ‘เสร็จสิ้น’ อันเย็นชา บนหน้าต่างระบบในชั่วขณะนี้
เขาหาที่นั่งพิงลำต้นไม้ ถอดถุงมือแล้วล้วงโทรศัพท์ที่ยังอุ่นจากอกเสื้อออกมา เห็นสัญญาณเต็มขีดเหมือนเดิม ก็อดยิ้มกว้างไม่ได้
“ลุงเฉิน ทางนี้เรียบร้อยแล้ว”
หลี่เช่อพูดคลุมเครือ แต่เสียงของเฉินจั๋วที่อยู่อีกฝั่งกลับสูงขึ้นทันทีด้วยความตื่นเต้นและยินดี
“ดี! รออยู่ตรงนั้นนะ”
ไม่นานนัก ก็มีเสียงเฉินจั๋วดังมาจากด้านหลัง
“เสี่ยวเช่อ! เสี่ยวเช่อ!”
หลี่เช่อหันกลับไป มองเฉินจั๋วที่วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา พร้อมกับหวังหงฉีและซูฉิงที่ตามหลังมา รอยยิ้มค่อย ๆ ผลิบานบนใบหน้า
“ดีแล้ว! คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”
เฉินจั๋วจับแขนทั้งสองข้างของหลี่เช่อ พลิกดูตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดก่อน เมื่อแน่ใจว่าแม้แต่รอยถลอกก็ไม่มีบนเสื้อผ้า จึงข่มความตื่นเต้นในใจแล้วตบต้นแขนเขาแรง ๆ