“ได้!”
ซานหนานกัดฟัน อย่างไรเสียก็นับเป็นวิดีโอร่วมสร้าง ถึงจะเรียกว่าร่วมสร้าง แต่เอาเข้าจริงก็เป็นการร่วมงานกันระหว่างคนเก่งกับเครื่องประดับของเขา
ส่วนตัวเขาก็คือเครื่องประดับนั่นแหละ จะทำอะไรจริง ๆ ก็ต้องให้คนเก่งเป็นคนตัดสินใจ
เขานั่งลงแล้วเริ่มตะโกนเสียงดังว่า
“ตามที่เราแบ่งงานกันไว้ก่อนหน้านี้ เสี่ยวเหอทำบทกับเสียงบรรยาย เสี่ยวเจิ้ง นายรับผิดชอบต่อฟุตเทจกับตัดต่อ เสี่ยวเจิงทำเสียงประกอบกับใส่คำบรรยาย
อย่าลืมเอาข้อมูลจริงมาแปะไว้ข้าง ๆ ด้วย
ฉันคุมจังหวะ แล้วก็พากย์เสียง!”
“รับทราบ!”
หลายคนตอบรับพร้อมกันราวกับเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ ทำเอาซานหนานตกใจ รีบโบกมือห้าม
“ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น ตั้งใจทำกันนะ พยายามทำให้เสร็จแล้วอัปโหลดวันนี้เลย!”
เวลาผ่านไปทีละนาที ในห้องโถงใหญ่เหลือเพียงเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ดังหึ่ง ๆ ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า
ที่จริงงานนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไร หากไม่นับขั้นตอนรวบรวมฟุตเทจก่อนหน้านี้
เวลาตัดต่อจริง ๆ อาจใช้แค่ไม่กี่ชั่วโมง สคริปต์บรรยายที่ซานหนานเขียนเป็นประจำก็ไม่ได้มีลูกเล่นอะไรนัก
ตอนนี้มีฟุตเทจครบแล้ว แค่ตัดต่อเรียงตามบทและโครงร่างวิดีโอที่วางไว้ก็พอ
ซานหนานสวมหูฟัง ปรับเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเริ่มพากย์เสียง
“ชายคนหนึ่งเดินทางจากหมู่บ้านถังโข่วขึ้นสู่เส้นทางเอ๋าไท่อย่างเปิดเผย และใช้เวลาหลายคืนอันแสนสุขบนเส้นทางเอ๋าไท่ สุดท้ายก็ลงจากเขาได้สำเร็จในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน บนเส้นทางเอ๋าไท่ฤดูหนาวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นนรก...”
“สวัสดีทุกคน ยินดีต้อนรับสู่รายการสำรวจพื้นที่ธรรมชาติตอนนี้ เอาละ ไม่พูดมากแล้ว เราเข้าเรื่องกันเลย!