ซ่งอวี้รู้สึกเหมือนถูกของเข้าสิง
แค่ทิ้งน้ำซุปบะหมี่ที่ค้างคืนไปครึ่งถัง เขากลับต้องชดใช้ด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกหนึ่งห่อให้ยู่ยวน แถมยังต้องซื้อมื้อเช้าให้เธออีก
ไม่เคยมีใครได้อะไรจากเขาไปเปล่า ๆ โดยไม่ต้องจ่ายอะไรเลย
สีหน้าของซ่งอวี้หม่นหมอง เขาหมุนตัวเตรียมสั่งสอนคนที่ได้คืบจะเอาศอกนี้ "ยู่ยวน..."
"ว่าไง?"
ยู่ยวนกำลังเดินตามติดซ่งอวี้มาติด ๆ
เธอถือถุงพลาสติกใส่ซาลาเปาเนื้อลูกโตสามลูก มือขวากำซาลาเปาที่กัดไปแล้วไม่กี่คำ แก้มทั้งสองข้างพองตุ่ย
อาจเป็นเพราะได้เปรียบ
ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดที่ต้องพึ่งพาคนอื่นเลยสักนิด
กลับยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นโค้ง
ไฟโทสะที่ไร้สาเหตุซึ่งกำลังพลุ่งพล่านในใจซ่งอวี้ พอปะทะกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความยินดีคู่นี้ กลับมอดดับไปอย่างน่าประหลาด
เขาจ้องยู่ยวนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์อยู่สองวินาทีเต็ม จากนั้นจึงเบนสายตา "รีบกิน เราจะออกไปข้างนอกกันแล้ว"
"อื้ม"
ยู่ยวนตอบรับอย่างไม่ชัดเจน แล้วเร่งความเร็วในการกิน
หลังจากเขมือบซาลาเปาจนหมด เธอก็หยิบกล่องนมสดที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงตัวโคร่งออกมาดูดรวดเดียวจนหมดอย่างคล่องแคล่ว