ยู่ยวนในตอนนี้ เหมือนถูกดูดพลังออกไปจนหมด ยืนถือขวานดับเพลิงอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน
เธออยู่ในสภาพจิตหลุดลอยอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าตัวเองกลับถึงห้องได้อย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองกลับไปนอนบนเตียงได้อย่างไร
จนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน เธอจึงสะดุ้งตื่นขึ้นในความเงียบงันไร้ที่สิ้นสุด
ชั่วขณะนั้น ภาพเหตุการณ์ตอนกลางวันถาโถมเข้ามาในสมองราวกับคลื่นยักษ์
ยู่ยวนเหงื่อโชกไปทั้งตัว รู้สึกว่าเจ้าร่างใหญ่ที่ถูกเธอทุบจนเละกำลังยืนอยู่ข้างเตียง นอนอยู่ใต้เตียง หรือไม่ก็นั่งขมวดอยู่บนหัวเตียง ถือขวานดับเพลิงเปื้อนเลือดและมันสมอง จ้องมองเธอในความมืดอย่างเย็นเยียบ
ความกลัวถึงขีดสุด
ทำให้ยู่ยวนอยากหาที่แคบ ๆ ปิด ๆ ซ่อนตัว
กลางดึก
ซ่งอวี้ที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้น
สายตามองจากเตียงว่างข้าง ๆ กวาดไปยังห้องน้ำ
ซ่งอวี้พลิกตัวลงจากเตียง ไม่ส่งเสียงใด ๆ เรียวขายาวก้าวเดินอย่างหนักแน่นเข้าไปใกล้ ประตูห้องน้ำมีเสียงสูดจมูกที่พยายามกลั้นอย่างเต็มที่ดังลอดออกมา