นี่มันไอเทมของฉันนะ จำเป็นต้องบอกเขาด้วยเหรอ
ความคิดของยู่ยวนพลันแล่นฉิวอีกครั้ง ดวงตากลมโตคู่นั้นกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ในความมืด
ขณะที่สมองของเธอกำลังขบคิดแผนการอย่างรวดเร็ว จู่ๆ เสียงของซ่งอวี้ก็ลอยมาจากฝั่งตรงข้ามของทางเดินอย่างไม่ทันตั้งตัว
"โกหกเมื่อไหร่จะโยนเธอทิ้งซะ"
ยู่ยวนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
คนนี้มีไอเทมลับอ่านใจหรือไงกันนะ!
เขารู้ได้ยังไงว่าคนอื่นกำลังคิดอะไรอยู่ชัดเจนขนาดนี้!
ยู่ยวนขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง: กระจกสะท้อนปิศาจมีประโยชน์มากในสำเนาตอนนี้ แต่ออกไปนอกอพาร์ตเมนต์นี้แล้ว ข้อจำกัดก็เยอะเกินไป ตอนนี้วิปริตที่เลียนแบบมนุษย์ยังมีไม่มากนัก
อีกอย่าง การบอกเรื่องกระจกสะท้อนปิศาจให้เขารู้ ยังช่วยแสดงคุณค่าของตัวเองได้ด้วย
เธอไม่ได้เอาเปรียบเขาเปล่าๆนะ!
คิดได้ดังนั้น ยู่ยวนก็หยิบไอเทมเล็กๆ ออกมา "นี่ไอเทมของฉัน กระจกสะท้อนปิศาจ แยกแยะได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าที่ส่องเจอเป็นคนหรือผี"