4 วันเต็ม
หวังฉิงฉิงอบแป้งแผ่นไว้ที่บ้านเกือบ 200 แผ่น
แต่กลับทำแผ่นแป้งระดับตำนานสีทองได้แค่ 2 แผ่น อัตราดรอปต่ำจนน่าขัน
แถมแผ่นแป้งธรรมดายังมีมากเกินไป
หลายวันมานี้ ทั้งสามมื้อของพวกเขาล้วนเป็นแผ่นแป้ง
ในตู้เย็นก็มีแต่แผ่นแป้ง
ในกระเป๋าเป้ของยู่ยวน นอกจากอุปกรณ์แล้วก็มีแต่แผ่นแป้ง
แม้แต่กระเป๋าของจางเฉียงที่เดินทางไปไหนมาไหนกับเธอก็ยังยัดแน่นไปด้วยแผ่นแป้ง
ตอนออกเดินทาง
โจวรั่วหลานมาส่งยู่ยวนที่ตัวเล็กนิดเดียว แบกกระเป๋าใบใหญ่ แถมยังเข็นจักรยานเก่า ๆ ไปด้วย พลันรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“หยวนหยวน ไม่งั้นพวกเราซื้อรถไฟฟ้าสักคันดีไหม...”
ปั่นจักรยานจนขาแทบหลุด น่ากลัวเกินไปแล้ว
“ไม่เอา”
ยู่ยวนปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ซื้อรถไฟฟ้าต้องใช้เงินตั้งเยอะ แถมชาร์จไฟก็ต้องเสียเงินอีก”
มีเหรียญทองพวกนี้
เก็บไว้เอาไปอัปเกรดห้องยังดีกว่า
พูดจบ เธอก็โบกมือ “เอาละ ฉันไปกับจางเฉียงแล้ว เธอกลับเข้าไปเถอะ”
โจวรั่วหลานยืนอยู่ใต้แสงไฟตรงทางเข้าชั้นหนึ่ง ไม่ได้หันกลับเข้าบ้านในทันที แต่ยืนมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่ปั่นจักรยานจากไป อดรำพึงไม่ได้ว่า “จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังมองลูกออกจากบ้านเลยแฮะ”
ยู่ยวนที่ไปได้ไม่ไกลได้ยินเข้า เธอหยุดแล้วหันกลับมาตะโกนใส่ “โจวรั่วหลาน อย่ามาเอาเปรียบฉันนะ
อาศัยว่าอายุมากกว่า
แล้วแยกไม่ออกหรือไงว่าใครใหญ่ใครเล็ก?”
อารมณ์เศร้าพลันขาดสะบั้น โจวรั่วหลานคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางให้กำเนิดเด็กแบบนี้ได้ เธอโบกมือ “ไปเถอะ ๆ ระวังตัวระหว่างทางด้วย”
##
ยิ่งเขต 101 เปิดให้เข้าได้นานขึ้น เจ้าของห้องที่แต่เดิมกล้าแค่หดตัวอยู่ในตึก คอยมองโลกภายนอกอย่างระแวดระวัง ตอนนี้ก็เริ่มกล้าหาญขึ้นอย่างเห็นได้ชัด