บางครั้งจังหวะของยู่ยวนก็เร็วเกินไป
อย่างน้อยโจวรั่วหลานที่กำลังปั่นจักรยานสุดชีวิตในตอนนี้ก็คิดแบบนั้น
เธอตามยู่ยวนไปอย่างงุนงง ปั่นซิ่งมาตลอดทางจนถึงบริเวณใกล้อาคารอพาร์ตเมนต์ตึก 22
ยู่ยวนกำเบรกกะทันหัน หยุดอยู่ตรงขอบแสงสีส้มแดง
เงยหน้ามองไป อาคารตึก 22 เงียบสงัด หน้าทางเข้าชั้นหนึ่งไม่มีเวรยามเหมือนตึก 9 และไม่มีเจ้าของห้องมายืนมุงดูด้านนอกเป็นกลุ่มใหญ่เหมือนตึก 188
ชวนให้นึกถึงกระทู้บางกระทู้ที่เคยเห็นในเว็บบอร์ด—
【อาคารอพาร์ตเมนต์บางแห่งในเขต 101 เจ้าของห้องตายกันหมดแล้ว เหลือเพียงตึกร้างหนึ่งหลัง…】
ตึก 22 แห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในนั้น
โจวรั่วหลานรู้สึกไม่สบายใจ จึงขยับเข้าไปใกล้ยู่ยวน «หยวนหยวน ที่นี่ดูแปลก ๆ เดี๋ยวจะมีอะไรไม่ดีโผล่มาหรือเปล่า?»
ยู่ยวนชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยิน
เธอหันไปมองโจวรั่วหลาน คิดทบทวนอย่างจริงจังแล้วพูดว่า «เธอรออยู่รอบนอกเถอะ ถ้าฉันยังไม่ออกมา ก็กลับไปก่อนเลย»
ในมือยังมีไอเทมสติกเกอร์อีกสองแผ่น ยู่ยวนจึงกล้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอไม่แน่ใจว่าจะคุ้มครองคนเพิ่มอีกคนได้หรือไม่ ให้โจวรั่วหลานอยู่ข้างนอกน่าจะดีกว่า
พูดจบ ยู่ยวนก็ปั่นจักรยานวนรอบตึก 22 เพียงลำพัง
แรกเริ่มเธอไม่ค่อยเชื่อว่าเจียงหน่วนหน่วนเป็นผู้หยั่งรู้ แต่ไม่คิดเลยว่าพอปั่นไปถึงด้านข้างอาคาร จะได้เห็น «ชายชราตาบอด» ที่เจียงหน่วนหน่วนพูดถึงจริง ๆ
ชายชราสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมกับเคราขาวโพลน ดูราวกับกองฟางแห้ง เขาถือไม้เท้า พิงตัวอยู่กับกำแพง