เวลานี้ บริเวณใจกลางชั้นหนึ่ง
ฝูงชนที่เดิมล้อมอยู่หน้าลิฟต์ต่างพากันถอยออกไปเงียบ ๆ เปิดพื้นที่ว่างผืนใหญ่ให้ทั้งสองฝ่าย
บางคนถึงกับเริ่มสะใจอยู่ในใจ «ยัยนี่จบเห่แล้ว»
เพื่อนร่วมทางชะงัก «ทำไมล่ะ?»
ชายเสื้อกั๊กสีน้ำเงินลดเสียงลง «พวกนั้นเป็นแก๊งโจรสี่คน รวมตัวกันตั้งแต่วันแรกในตลาดวิปริต เพราะนิสัยเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด»
เขายกมือชี้ไปยังชายหน้าแผลเป็นที่ยืนอยู่ด้านหน้า «คนนั้นชื่อหน้าแผลเป็น เมื่อก่อนเหมือนจะเป็นนักชกใต้ดิน ฉันเคยเห็นกับตาว่าเขาชกคนจนกระอักเลือด หมดสภาพไปครึ่งชีวิตในหมัดเดียว»
จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนมองชายผอมที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ «คนนั้นชื่อเหยียนหนู มีอุปกรณ์เสริมความเร็ว รับหน้าที่ลอบโจมตีโดยเฉพาะ หลายคนยังไม่ทันตั้งตัว คอก็ถูกปาดไปแล้ว»
ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งกับชายชราอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งคู่ดูธรรมดาไม่มีพิษมีภัย
«สองคนที่เหลือนี่แหละร้ายกาจกว่า»
พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของชายเสื้อกั๊กสีน้ำเงินก็เคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน «ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามีวิธีอะไรบ้าง รู้แค่ว่าทั้งสี่เคยร่วมมือกันซุ่มสังหารยอดฝีมือจากเขตใหญ่คนหนึ่ง»
ชายเสื้อกั๊กสีน้ำเงินถอนหายใจ «เด็กสาวคนนี้จะเก่งกว่ายอดฝีมือจากเขตใหญ่ได้หรือไง?»
เขาพูดเสียงดังไม่น้อย
ยู่ยวนได้ยินเต็มสองหู!
หัวใจเธอกระตุกวูบในทันที—
เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอ ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะ ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหัน «น้องสาว ส่งเงินมา แล้วก็เอาอุปกรณ์มาอีก 4 ชิ้น พวกเราจะปล่อยเธอไป»
เป็นไปไม่ได้!
ไม่ต้องพูดถึงว่าเงินพวกนี้เธออุตส่าห์หามาอย่างยากลำบากเพื่อขึ้นไปชั้นสอง