“ฉันชอบเขาที่สุดเลย”
“ฉันชอบเขาที่สุดเลย”
“ฉันชอบเขาที่สุดเลย...”
ประโยคนี้วนซ้ำอยู่ในหัวซ่งอวี้เหมือนเครื่องเล่นเทปที่พังแล้ว
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยุดไม่ได้เสียที
ถ้าเธอสารภาพรักต่อหน้าเขา บางทีเขาอาจยังพอข่มใจได้
แต่ดัน... เป็นคำพูดที่เธอเอ่ยออกมาตอนคิดว่าเขาไม่อยู่ตรงนี้
ไม่ได้จงใจ
ไม่ได้ประจบเอาใจ
ไม่มีแววเสแสร้งแม้แต่น้อย
ยิ่งจริงใจเท่าไร หัวใจก็ยิ่งร้อนผ่าว
เรื่องขาดการติดต่อ เรื่องงอนกัน เรื่องตัดขาดกัน เขายอมยกโทษให้ได้ทั้งหมด
ชั่วขณะนั้น ซ่งอวี้ถึงกับเกิดแรงกระตุ้นอยากพุ่งออกไปบอกเธอว่าเขาอยู่ตรงนี้!
แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นถุงเปี๊ยะกองโตหลายถุงตรงมุมโต๊ะ เขาก็ชะงัก
เมื่อครู่ยู่ยวนจำเขาได้ แต่เขากลับแกล้งทำเป็นจำไม่ได้
ถ้าตอนนี้ออกไปแล้วบอกว่า “จำไม่ได้” จะอธิบายอย่างไรว่าทำไมโหวอวี่ถึงซื้อเปี๊ยะไปตั้งสามสิบกว่าชิ้น?
นิสัยอย่างยู่ยวน ต้องคิดมากแน่ แล้วก็เดาความจริงถูกโดยตัดรายละเอียดต้นกับท้ายออก
จากนั้นก็เริ่มโมโห ต่อให้วัวสิบตัวมาลากก็เอาไม่อยู่
เขารู้จักเธอดีเกินไป...
คนเรามักกระวนกระวายเพราะกลัวจะสูญเสียสิ่งที่ตัวเองห่วงใย
แค่ไม่กล้าออกไปก็ว่าแย่แล้ว เขาถึงกับทำเรื่องแอบฟังคนอื่นคุยกัน ซึ่งไม่เคยคิดว่าจะทำเลยสักครั้งในชีวิต
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยี่ยนหลิววางถ้วยชาลงเบา ๆ สีหน้าซับซ้อนอยู่บ้าง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาหวั่นไหว และเป็นครั้งแรกที่แอบรักใครสักคน
แต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้น
ก็จบลงเสียแล้ว