“ติ๊ง—”
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก
ยู่ยวนเตรียมใจไว้แล้ว
ชั้นสองในจินตนาการของเธอน่าจะเป็นห้างสรรพสินค้าหรูหราที่ประดับประดาด้วยทองคำ
มีอุปกรณ์หายากสารพัดวางอยู่ในตู้โชว์ ข้าง ๆ มีพนักงานยืนด้วยท่าทีนอบน้อม ก่อนจะบอกเธอว่า “แขกผู้มีเกียรติ เชิญเลือกได้ตามสบายค่ะ”
แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย
ชั้นสองที่อยู่ตรงหน้าเหมือนสนามประลองรูปชามขนาดยักษ์มากกว่า ที่นั่งเรียงเป็นวงซ้อนกันขึ้นไปโดยรอบ
ทุกคนที่ผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติ
จะได้รับที่นั่งหมายเลขหนึ่งโดยอัตโนมัติ
ที่นั่งแต่ละแห่งถูกกั้นด้วยม่านโปร่งใส ทำให้มองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของกันและกัน รู้เพียงคร่าว ๆ ว่ามีคนอยู่ที่นี่ราว 20 คน
ยู่ยวนก้มมองหมายเลขที่นั่งของตัวเอง
หมายเลข 19
เธอเดินไปนั่งลง
ทันทีที่นั่งเรียบร้อย ม่านโปร่งใสก็ยกขึ้น กั้นเธอออกจากคนรอบข้างโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงเวทีกลางด้านล่างที่มองเห็นได้
ตอนนั้นเอง พิธีกรในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าประดับรอยยิ้มมาตรฐานที่สมบูรณ์แบบ
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่ชั้นสองของตลาดวิปริต สินค้าทั้งหมดในพื้นที่นี้จะจำหน่ายด้วยวิธีเสนอราคาโดยไม่เปิดเผยตัวตน
สินค้าทุกชิ้นมีเพียงชิ้นเดียว
ผู้เสนอราคาสูงสุดจะได้ไป”
ยู่ยวนชะงักไปเมื่อได้ยิน
สินค้าไม่ใช่ซื้อได้ตรง ๆ หรอกเหรอ?
ยังต้องประมูลอีกหรือ?
แต่ไม่นานเธอก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง
ประมูลก็ประมูลสิ หลังจากขายอุปกรณ์ที่หมดประโยชน์ไปตั้งเยอะ ตอนนี้ยอดเงินในบัญชีของเธอมีสูงถึง 52,300 เหรียญทอง!
เงินตั้งมากมายขนาดนี้
ซื้ออุปกรณ์เจ๋ง ๆ สักสองสามชิ้นคงไม่ยากหรอกมั้ง?
ยู่ยวนมั่นใจเต็มเปี่ยม
ขณะเดียวกัน
พนักงานคนหนึ่งที่ร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดก็เดินเข้ามา