นอกห้องของยู่ยวนแล้ว ประตูของคนอื่นในสายตาเว่ยหมิงก็เหมือนของฟรี
เขาควบคุมวิปริต ทุบประตูเข้าไปทีละบาน
เพียงไม่กี่นาที ทางเดินสีขาวสะอาดก็เต็มไปด้วยรอยเลือด กลิ่นคาวฉุนกระจายไปทั่ว แม้แต่พวกเก๋าในทีมของจางเฉียงก็รอดไม่หมด
“เหรียญทอง... ขออีก! ขออีก!”
ใบหน้าซีดราวกระดาษของเว่ยหมิงเต็มไปด้วยความละโมบ เขาลากร่างแข็งทื่อ ค่อย ๆ เดินผ่านประตูของยู่ยวนก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องจางเฉียง
จางเฉียงที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องสูดลมหายใจลึก นิ้วมือที่กำอาวุธแน่นจนออกสีเขียวเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกิน
ในที่สุดก็ถึงตาเขาแล้ว
กรงเล็บข่วนประตูจนเกิดรอยลึก จางเฉียงฟังเสียงเล็บครูดผ่านผิวประตู รู้ดีว่าความตายมาเยือนแล้ว
“บัดซบ! ข้าจะสู้ตาย!”