“ยู่ยวน……ใช่แกไหม?”
เว่ยหมิงเคยแนบตัวกับบานประตู มองประตูที่แข็งราวน้ำแข็งบานนี้มาหลายครั้ง
เขาไม่ได้กระแทกประตูทันที แต่กลับกดใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยวแนบสนิทกับประตู พยายามส่องผ่านช่องตาแมวเข้าไปเห็นคนที่ซ่อนอยู่ข้างใน
มองไม่เห็น
แล้วก็เริ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงชักจะขาดสติ:
“ดีจริงนะ ไม่ต้องแบกหนี้เนี่ย!”
“ทำไม……ทำไมแกถึงอยู่ได้สุขสบายแบบนี้?”
“แกไม่รู้รึไงว่าข้าต้องสังเวยมือขวา สังเวยหู สุดท้ายแม้แต่ไตก็ต้องเฉือนให้ระบบ ถึงจะได้ทางรอดมาสักทาง! ส่วนแก ซ่อนอยู่หลังประตูเรืองแสงนี่ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้?”
น้ำเสียงของเขายิ่งเย็นเยียบ ราวกับเรื่องหนี้สินนี่เป็นฝีมือของยู่ยวน
ทันใดนั้น เว่ยหมิงก็หัวเราะต่ำอย่างน่าขนลุก เสียงหัวเราะสะท้อนก้องในทางเดินที่เงียบสงัด ทำให้ขนแขนของยู่ยวนลุกตั้งขึ้นทีละเส้น ๆ