เวยหมิงจ้องเขม็งไปที่ยู่ยวน รูม่านตาสีเทาที่ขยายกว้างเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่ยอมจำนน
“อีนังเลวทราม ข้าจะฆ่าแก!”
เขายกแขนซ้ายที่เหลือเพียงข้างเดียวซึ่งขาดวิ่น ก้าวเข้าใกล้ยู่ยวน
แต่เดินไปได้เพียงสองก้าว ร่างกายก็เริ่มสลายตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับก้อนขี้ผึ้งสีดำที่ถูกความร้อนสูงแผดเผา ผิวหนังและเนื้อหนังกลายเป็นของเหลวเหนียวข้น ดำเป็นตอตะโก ไหลย้อยลงสู่พื้นเป็นก้อนใหญ่ตามโครงกระดูก
“ร่างข้า… ทำไมร่างข้าถึงเป็นแบบนี้?!”
เวยหมิงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ขณะนั้นเองเสียงระบบอันเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหู
[ตรวจพบภารกิจโหมดผีรับใช้ล้มเหลว]
[เจ้าของห้องสูญเสียความสามารถในการชำระหนี้]
[เงินกู้รายนี้ไม่สามารถเรียกคืนได้ จึงถูกตัดสินเป็น “หนี้สูญ” และเริ่มการลงโทษชำระบัญชีจากระบบ]
เสียงประกาศเย็นเยียบดังก้องเหนือโถงทางเดิน ไร้ซึ่งเมตตา