ผู้คนจากศาลาจื่ออวิ๋นได้รับข้อความส่วนตัวฉบับหนึ่ง
ข้อความนั้นใช้ถ้อยคำประดิดประดอย ฟังดูเสแสร้งไม่น้อย
ใจความประมาณว่า เธอติดตามศาลาจื่ออวิ๋นมานานมากแล้ว และเห็นด้วยกับแนวคิดของศาลาจื่ออวิ๋นอย่างยิ่ง...
อ้อมค้อมอยู่นานกว่าจะเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา—
เธออยากติดอันดับใน【บัญชีร้อยอันดับ】และกลายเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่ง
เอ้อร์จู้ สมาชิกศาลาจื่ออวิ๋นผู้รับผิดชอบบัญชีร้อยอันดับหัวเราะ “อยากเป็นผู้แข็งแกร่งก็ต้องพัฒนาฝีมือไม่ใช่หรือ จะทำแบบนี้ไปทำไม?”
อีกอย่าง ใครก็ตามที่ติดตามศาลาจื่ออวิ๋นจริง ๆ ก็น่าจะรู้ว่าบัญชีร้อยอันดับตอนนี้ยังเป็นเพียงฉบับทดลอง
สายข่าวของพวกเขาไม่มีทางสืบหายอดฝีมือได้ครบทุกคน รายชื่อที่บันทึกไว้ตอนนี้มีแค่พวกที่เปิดเผยตัวอยู่ภายนอกเท่านั้น
พวกยอดฝีมือที่แท้จริงไม่สนใจจะเปิดเผยชื่อด้วยซ้ำ
ดังนั้น นอกจากสามสิบอันดับแรกที่พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง ที่เหลือล้วนเป็นพวกฉวยโอกาสทั้งนั้น
จะมีใครคิดไม่ตกจนยอมจ่ายเงินซื้ออันดับในบัญชีร้อยอันดับกัน?
เอ้อร์จู้เบ้ปาก เลื่อนข้อความส่วนตัวลงไปล่างสุดแล้วพึมพำว่า “เอาสิ ขอฉันดูหน่อยว่าเธอจะเสนอราคาสูงลิ่วสักเท่าไร...”
【หากศาลาจื่ออวิ๋นยินดีมอบตำแหน่งหนึ่งให้ฉัน ฉันยินดีสนับสนุนเงิน 500 เหรียญทองเพื่อแสดงความจริงใจ】
“500 เหรียญทอง?!”
ตัวเลขมหาศาล!
เอ้อร์จู้เห็นแล้วยังใจเต้น เขาดึงเพื่อนร่วมงานจากห้องข้าง ๆ มาถาม “นายคิดว่านี่จริงหรือปลอม?”
ซางอีชะโงกเข้ามาดูแวบเดียวก็ตอบอย่างหนักแน่น “ปลอม”
เอ้อร์จู้ถาม “ทำไมล่ะ?”
ซางอีมองอย่างดูแคลน ตอบอย่างมั่นใจว่า “คนที่หยิบ 500 เหรียญทองออกมาได้ทีเดียว ต้องเป็นยอดฝีมือแน่ ยอดฝีมือตัวจริงจะเอาเงินไปซื้อโควตาให้เสียเปล่าทำไม?
เธอโง่หรือนายโง่กันแน่”