ยู่ยวนไม่รู้ว่าภาพของตัวเองตอนนี้ ในสายตาคนอื่นนั้นเหมือนพวกขาประจำที่มาแกล้งล้มบนถนนแค่ไหน
เธอรู้แค่ว่า ตัวเองวิ่งตามคนไปทั่วชั้นใต้ดินเกือบครึ่งชั้น
ซาลาเปาทอด...
ขายไม่ได้สักชิ้น
แถมยังทำให้ตัวเองหิวอีก
เธอเลยหาขั้นบันไดริมทางนั่งลง ชำนาญมือควักซาลาเปาทอดออกมาชิ้นหนึ่ง
กัดเข้าไปคำหนึ่ง แผ่นแป้งเหนียวนุ่มดี ไส้พริกเกลือผสมกลิ่นหอมน้ำมันหมูกระจายออกมา
หวังฉิงฉิงทำซาลาเปาทอดเก่งมาก
น้ำมันสำหรับทำแป้งชั้นเธอเคี่ยวเอง มีทั้งไส้พริกเกลือ น้ำตาลแดง และเนื้อสด หน้าซาลาเปาแต่ละชิ้นยังโรยงาขาวอีกชั้น
รสชาติเลยดีใช้ได้
น่าเสียดายที่ไม่ดึงดูดคนปกติได้
ขณะนั้นเอง เงามืดเงาหนึ่งเลื่อนลงมาปกคลุมอย่างไร้เสียง
ยู่ยวนเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าอวบอ้วนย้วยๆ ปรากฏตรงหน้าเธอทันที
เนื้อบนใบหน้าอีกฝ่ายห้อยเป็นชั้นๆ ลงมา เหมือนเทียนที่ละลาย หรือเหมือนยางที่ถูกดึงยืด
ดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่ยิ้มพิลึกมาก "ซาลาเปาทอดของเธอ... กลิ่นหอมใช้ได้นะ"
ยู่ยวนตกใจแทบยัดซาลาเปาเข้ารูจมูก
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว แล้วพบว่าสายตาอีกฝ่ายไม่ได้มองเธอ แต่มองป้ายโฆษณาที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกเธอ
"มีไส้เนื้อคนไหม?"
"ไม่ ไม่มี"
ยู่ยวนคิดว่าตัวเองควรตกใจจนรีบหนีไป แต่กลับคุยกับวิปริตได้อย่างประหลาด ค้าขายกับวิปริตเพื่อเงิน "ไส้เนื้อสดเอาไหม? คุณเป็นลูกค้าคนแรกของฉัน ฉันขายให้คุณ 88 เหรียญทอง"