ชุดเกราะใหม่นี่ดีทุกอย่าง ปัญหาเดียวคือไม่ค่อยสะดวก
มันเหมือนผิวหนังพิเศษอีกชั้นที่ปกคลุมร่างกาย
ตอนใส่มีดีใจแค่ไหน
ตอนถอดก็ทรมานเท่านั้น
แล้วยังวัดใจคนเรื่องหาห้องน้ำอีก!
"เร็วเข้า เร็วเข้า!"
ยู่ยวนวิ่งเหยาะๆ ตอนนี้เธอรู้สึกว่า เรื่องที่น่ากลัวกว่าในโลกคือหาห้องน้ำไม่เจอ
เลี้ยวหัวมุม เธอก็ชนเข้ากับอ้อมกอดของใครคนหนึ่งเสียเต็มแรง
อีกฝ่ายดูไม่มีทางป้องกัน ถูกเธอชนจนถอยหลังไปครึ่งก้าว
ยู่ยวนรีบยื่นมือไป "ไม่เป็นไรนะ?"
เดิมทีเธอจะช่วยพยุง แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบมือเธอก่อน
ยู่ยวนชะงักไปแวบหนึ่ง แต่ความอั้นเอาชนะทุกสิ่ง "ขอโทษนะ!"
เธอทิ้งคำพูดไว้ ก็เผ่นแผล็วอีก
อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น มองเห็นเพียงผมสีชมพูที่เด่นสะดุดตาท่ามกลางผู้คน ก่อนจะหายวับไป
"เยี่ยนหลิว!"
คนข้างๆ ก้าวเข้ามาประคองเขาอย่างเร็ว สีหน้ากังวล "ไม่เป็นไรนะ?"
"แค่ถูกชนเบาๆ เท่านั้น ฉันไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น"
เฉิ่นเยี่ยนหลิวบอกให้ลูกน้องปล่อยแขนของตน หยิบกระดาษทิชชู่สีขาวสะอาดแผ่นหนึ่งออกมาเช็ดตรงที่ถูกสัมผัสเบาๆ แล้วพูดเนิบๆ ว่า "ชั้นใต้ดินไม่มีอะไรน่าหยุด ไปดูชั้นบนกัน"
ถึงมีชั้นอื่นด้วย!
ยู่ยวนที่จัดการธุระสำคัญเสร็จแล้วรู้สึกปลอดโปร่ง เดินเล่นก็เจอลิฟต์แบบตู้
ลิฟต์พวกนี้สร้างไว้เป็นแถว ข้างๆ ยังมีคนยืนอยู่ไม่น้อย
แต่ที่แปลกคือ ทุกคนยืนล้อม แต่ไม่มีใครเข้าไป
ยู่ยวนเข้าไปดูด้วยความสนใจ เพิ่งจะเข้าใกล้ ก็ได้ยินใครสักคนบ่นอุบอิบ——
"บ้า! ต้องตรวจทรัพย์สินอีก?"
ชายหนุ่มหัวเกรียนหน้ามุ่ย "ห้าพันเหรียญทองถึงไปชั้นต่อไปได้ ใครจะมีเหรียญทองมากขนาดนี้ในบัญชี?"