ถนนกลับบ้านยังคงปกคลุมด้วยหมอกดำบาง ๆ
จางเฉียงปั่นจักรยานอย่างสุดแรง พลางถามด้วยความสงสัย
“ลูกพี่ รีบร้อนเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ ตกลงจะรีบไปทำอะไรเหรอ?”
ที่จริงจะกินมื้อเช้าให้เสร็จก่อนค่อยออกเดินทางก็ได้
พี่น้องเจียงเหอเป็นคนดีมาก
เมื่อคืนพวกเขานอนหนุนแขนกัน ทั้งสองจึงผูกพันกันฉันพี่น้องอย่างลึกซึ้ง ยังไม่ทันได้ร่ำลากันดี ๆ ด้วยซ้ำ
ยู่ยวนที่นั่งอยู่เบาะหลังตอบอย่างฉับไวว่า “เพราะตึกของเรามีช่องโหว่ร้ายแรง!”
“ช่องโหว่อะไรเหรอครับ ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?” จางเฉียงเกาศีรษะ
“ไม่มีคนเฝ้าประตู!”
ยู่ยวนตบหลังเขาเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ลองคิดดูสิ เมื่อวานพวกเราเข้าออกตึก 71 ได้ตามใจ แถมยังเดินวางอำนาจในถิ่นของคนอื่นได้ ถ้าวันไหนมีคนที่เก่งกว่ามาบุกตึก 188 แล้วเดินวางอำนาจแบบนั้นบ้างจะทำยังไง?”
เพราะเคยทำให้คนอื่นเปียกฝน
ถึงอยากกางร่มให้ตัวเองบ้าง
สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ
ยู่ยวนเพิ่งมานึกได้ทีหลังว่าไม่น่าแปลกใจเลย ก่อนหน้านี้ตอนเธอไปตึก 9 ชั้นล่างถึงมีคนเฝ้าอยู่แล้ว
ที่แท้คนพวกนั้นก็ตระหนักถึงปัญหานี้ตั้งแต่เนิ่น ๆ!
“ให้ตายสิ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงนึกไม่ถึงนะ!”
จางเฉียงเองก็เพิ่งตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เขาจึงเร่งปั่นจักรยานเร็วขึ้น
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเหอมองซ่งอวี้ที่สีหน้าเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยดี แล้วแอบส่งข้อความไปหา “พี่น้องคนสนิท” อย่างจางเฉียง
พี่น้องคนสนิทย่อมเล่าให้ฟังทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง
【ลูกพี่รีบกลับไปก็เพราะจะเสริมการป้องกันตึกของพวกเรา】
【ลูกพี่กับยอดฝีมือซ่งเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวไปถามให้】
ทั้งที่ไม่รู้ แต่ยังจะช่วยเจียงเหอไปถามให้
เจียงเหอนั่งรอข่าวอยู่ในรถอย่างอดทน
ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมา
【พี่น้อง ฉันถามมาแล้ว】
【ลูกพี่บอกว่ายอดฝีมือซ่งเป็นคนดี แถมยังให้กู๋ถ่าน่าเธอมาด้วย】