ยู่ยวนไม่ค่อยเข้าใจนัก สุดท้ายแล้วทำไมจางเฉียงถึงไปลงเอยในอ้อมอกของเจียงเหอ ส่วนซ่งอวี้กลับมาที่นี่กับเธอ
ห้องระดับสี่เล็ก ๆ
กลับมียอดฝีมือมารวมตัวกันถึงสองคน
ช่างทำให้ที่นี่พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย
เพียงแต่หลังจากแยกกันคราวก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซ่งอวี้ก็ยังไม่ได้กลับมาดีกันเลย
ยู่ยวนตั้งใจจะไม่สนใจเขา แต่ตั้งแต่เจอหน้ากันซ่งอวี้ก็สวมหน้ากากอนามัยสีดำตลอด เผยให้เห็นแค่ดวงตา ดูแปลก ๆ
สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้ ถามว่า "นายใส่นี่ทำไม"
ซ่งอวี้ไม่ตอบเธอทันที
จังหวะที่ยู่ยวนคิดว่าเขายังโกรธเรื่องคราวก่อนอยู่ จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า "บาดเจ็บ"
"นายบาดเจ็บงั้นเหรอ!"
ยู่ยวนที่ยืนอยู่ห่างพอสมควร ได้ยินแล้วก็เข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้ "บาดเจ็บขนาดไหน ถอดหน้ากากให้ดูหน่อยได้ไหม"
ซ่งอวี้หลบมือที่เธอยื่นมา "ไม่ได้"
ก็ได้
ยู่ยวนถูกปฏิเสธก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะซ่งอวี้ทำตัวถือดีมาตลอด หวงภาพลักษณ์ตัวเองมาก
เธอย่อตัวลงกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต่อ ทิ้งไว้นานไปหน่อย เส้นเลยเละหมดแล้ว
กินบะหมี่เสร็จ
ล้างหน้าล้างตา
แล้วเธอค่อย ๆ เดินเนิบ ๆ ไปที่เตียง
แล้วก็เห็นว่าซ่งอวี้ขึ้นไปนอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว
เตียงก็เล็กนิดเดียว เขาคนเดียวก็ยึดพื้นที่ซะหมด!
ยู่ยวนยืนคิดอยู่ข้างเตียง จะให้ซ่งอวี้นอนบนเตียงไหมนะ
เขาเจ็บอยู่
แต่วันนี้เธอก็เหนื่อยมากเหมือนกันนะ!
กลางวันก็ไปฝ่าชีวิตฝ่าตายในสำเนาหลงกู่โกว แผลที่เข่าก็ยังไม่หาย เธอก็อยากนอนบนเตียงนุ่ม ๆ เหมือนกัน...